188 



DZIAŁ III. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



te, ochrowe plamy na całych bokach z odnogami zachodzącemi na przedni i tyl- 

 ny brzeg przedkarcza. Pokrywy skrzydłowe brudno żółte, posiadają na 5-em 

 pasemku podłużną plamę, poczynającą się zaraz u podstawy a wydłużoną do 

 V 5 długości pokryw. Taż plama łączy się na wcięciu pasemek z dwiema skoś- 

 nemi plamami, skierowanemi ku dołowi, a umieszczonemi na czwartem i trze- 

 ciem pasemku. Te zaś dwie kończą się mniej więcej na połowie pokryw. Po- 

 niżej ku końcowi rozpoczyna się duża, zygzowata plama, która rozciąga się do 

 góry i zajmuje 2, 3, 4, 5, 6 i 7-me pasemko, a kończy się przed barkami. Po- 

 zostałe pasemka ku brzegowi pokryw wolne są od plam. Granice wszystkich 

 prążek na pokrywach są czarniawe. Spód ciała czarny, nogi brudno poma- 

 rańczowe. Owad w naszym kraju dość rzadki; pospolitszym jest w górach. 

 Nigdy go pod Warszawą nie znajdowałem, z trzech okazów, które mam w zbio- 

 rze, 2 pochodzą ze Szczawnicy, 3-ci z góry Muth około Meranu. W. Mączyń- 

 ski znalazł kilka sztuk na Saskiej Kępiz. 



W roku 1894 owad ten okazał się bardzo licznie w lasku bielańskim pod 

 Warszawą. Jednakowoż rok rocznie nie jest równie licznym i wcale nie jest 

 powszechny. 



NI. conspurcatus. L. Seidl.. 



Długość 4 do 5 mm. 



Bardzo podobny do M. melanostictus, ma jednakże krótsze nogi. Przedkar- 

 cze grubiej ponakłuwane; brzegi tegoż jako też i boki głowy całe żółte. Pla- 

 my czarne na piątej parze pasemek poczynają się tuż u nasady przedkarcza; 

 poniżej na czwartej parze jest plama z obu stron ścięta; na trzeciem pasemku 

 jeszcze niżej mniejsza od poprzednich. Ku końcowi pokryw mieszczą się plamy 

 na 3-em, 5-em i 8-em pasemku. Plamy te ułożone są łukowato ku górze, naj- 

 niższa z nich mieści się na trzeciem pasemku. Plamy pomienione rzadko 

 się z sobą łączą. Na dziesiątej parze pasemek poza barkami jest też mała 

 plamka. Owada tego długi czas nie znajdowałem, dopiero w r. 1894 znalazłem 

 2 sztuki koło rogatki Marymonckiej, widziałem nadto kilka okazów w zbiorze 

 po Janie Wańkowiczu pozostałym, wszystkie z okolicy Ojcowa. 



V. pictus (Sturm Seidl.). 



Długość 3 do 4,5 mm. 



Do V. inąuinatus ze wszystkiego na pozór bardzo podobny, różni się je- 

 dnak po bliższem przyjrzeniu się, a różnica głównie zależy na rysunku plam, 

 które są bardziej skośnie ułożone. Środkowe łączą się w dwa równoległe ku koń- 

 cowi pokryw skierowane łuki. 



Nadto przedkarcze silnie i gęściej ponakłuwane bez brzegów żółtych, cał- 

 kiem czarne, wcięcia między pasemkami pokryw bywają często czarniawe, szew 

 z naciekiem brunatnym, przytem jest zazwyczaj mniejszy niż V. inąuinatus nie- 

 zbyt pospolity, gdziekolwiek jednak się znajduje to zawsze licznie. 



V. tessulatus. Paykul. Figura M 36. 



Najmniejszy z gatunków do tego podrodzaju należących. 



Długość jego ciała rzadko dochodzi do 4,5 mm. 



