198 



DZIAŁ Tli. BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



zbyt wypukłe, z pasemkami zupełnie płaskiemi i słabemi kreskami odgraniczo- 

 nemi. Pierwsze pasemko, tuż przy szwie najwęższe, drugie szersze, a najszer- 

 sze ze wszystkich trzecie, które jest wewnątrz naznaczone brózdą, złożoną ze 

 zlewających się z sobą nakłuć, inne pasemka nie mają na swojej powierzchni 

 brózd, a wszystkie porozgraniczane są prążkami z okrągłych równomiernie roz- 

 stawionych nakłuć złożonemi. 



Powierzchnia całego ciała skutkiem gęstych drobniutkich nakłuć jest pra- 

 wie matowa. 



Całe ciało owada jest barwy palisandrowej. Głowa i przedkarcze są naj- 

 ciemniejsze, pokrywy skrzydłowe mają na sobie niewyraźne, ciemne, z obu 

 końców pościnane plamy. Rozciągłości tych plam trudno określić, gdyż u róż- 

 nych osobników różnie są ułożone. 



Wielu autorów podaje tego owada, jako gatunek wyłącznie górski (Cata- 

 logus coleopterorum Europae. Heyden, Reitter et Weise). Louis Redtenbacher 

 (Fauna austriaca), nawet wzmianki o nim nie czyni. Seidlitz (Fauna baltica) 

 nie podaje cech, zaliczając tego owada do fauny alp włoskich. Tymczasem nie 

 należy on wyłącznie ani do fauny górskiej, ani też nie jest mieszkańcem jedynie 

 południa. Nowicki podaje go jako owada karpackiego. Jan Wańkowicz znaj- 

 dował go często w Zakopanem. Wojciech Mączyński i Józef Hornziel, natrafili 

 na pokaźną ilość tego owada w zwierzyńcu skierniewickim zeszłego lata. Wszyst- 

 kie przez nich znalezione mają cokolwiek żywszą barwę niż moje dwa, które 

 znalazłem koło Meranu na górze Muth w kozim gnoju. 



Biralus (Nialus). Mulsant. 



Należy tu tylko jedyny europejski i zarazem nasz gatunek: 



Biralus satelitius (Herbst). 

 „ pecari (Fabrici). 

 „ equirius (Falderman). 



Figura Nr. 49. 



Tarcza głowy niemal kształtu półkola ze słabemi wgięciami na brzegach, 

 wyskoki zaledwie widoczne. Sama głowa słabo wystającemi guzami opatrzona, 

 z których średni naj wydatniej wygórowany. Samce mają wydatniejsze wyrostki 

 niż samice. Przedkarcze naokoło po brzegach wąskiem, gładkim rąbkiem oto- 

 czone; ku nasadzie z kantami bocznemi ostremi; w kierunku ku tarczce brzeg 

 przedkarcza po obu stronach ma silne spadki, a sama podstawa, nawiasowato 

 zarysowana. 



Głowa ku brzegom tarczy silnie drobniutkiemi nakłuciami poznaczona, 

 które ku jej środkowi coraz bardziej zanikają. Nakłucia przedkarcza są wyda- 

 tniejsze, a ku końcowym brzegom coraz grubsze i gęstsze. Zresztą obie po- 

 mienione części ciała, pomimo nakłuć, są silnie połyskujące, szczególniej przed- 

 karcze niemal zwierciadlane. Pokrywy skrzydłowe też połyskująco, pasemka 

 ich bardzo słabo wypukłe, porozgraniczane linijnemi prążkami z podłużnych 

 punktów złożonemi. 



