1893.] 



ELORÆ ARCTICÆ NOR VE GIÆ. 



27 



spatium temporis in turfoso conservatis ortæ. Non prorsus in- 

 verisimile videtur, epilobium quoque e semine defosso originem 

 ducere & tbsitan plura specimina enascenda, si terra hoc loco, 

 c. 12 m. supra mare sito, latius erueretur. 



Habitum planta offert non dissimilem Epilobii Duriæi (Gay), 

 sed, præter characterem essentialem stigmatis & inovationuru, 

 distinguitur statura elatiore, caule crassiore, foliis majoribus, 

 apicem versus longius protracte angustatis, basi fortius cordata, 

 laciniis calycis acutioribus cet. Indoles stigmatis qualis in spe- 

 ciebus nonnullis africanis ex. gr. in Epilobio Madereusi (Hausskn.), 

 tamen simul sat peculiaris, a quibus habitu longe distat. 



Si quis plantam prolem hybridam existimare velit, obser- 

 vandum est, quæ est indoles stigmatis, fieri non posse, quin 

 mms e parentibus in shizostigmatica alter in synstigmatica sit 

 referendus, folioruui autem e forma apparere, uni utique folia 

 esse basi cordata amplexicauli. Talis fignratio folii inter epi- 

 lobia scandinavica apud solam speciem, Epilobium hirsutum, adest, 

 plantam in partibus maxime meridionalibus pæninsulæ Scandi- 

 navicæ remotissime a loco plantæ nostræ habitantem. Sed si 

 bane speciem synstigmaticam unum e parentibus existimare licet, 

 dubitari non posse crediderim, quin inter species Scandinaviæ 

 shizostigmaticas parens sit Epilobium montanum, sed proles hy- 

 brida specierum harum, Epilobium hirsatum X E. montanum, 

 vero cognita est & multo differt ab Epilobio tiarogyno. Pollen 

 plantæ prorsus normale videtur. 



2. Epilobium Davuricum X E. palustre. 



In Norvegia arctica, ubi cl. Haussknecht plantam indicat ad 

 Bossekop (Zetterstedt), quoque ad Store Sandnes sinus Lang- 

 fjorden & ad Vadsø leeta est. 



3. Epilobium Davuricum X E. lactiflorum. 



Ad Kåfjord indicatum, quoque inventum est ad Store 

 Sandnes. 



