3. gay. — De Qaillardia. 



Calonnea pulcherrima. Buchoz Icon. tab. 126 ( ex Lam. , ego 

 librum non vidi). 



Galardia bicolor. Lam. Dict. n (1786) , p. 690. — Ejusd. 11- 

 lustr. Gen. tab. 708 (ann. vm). — Willd. Spec, m. 3 (iSo3) , p. 

 2245 (excl. syn. Mich.) — Pers. Synops. ir. ( 1 807), p. 476 (excl. 

 syn. Mich.) — Ait. Hort. Kew. ed. i\ v ( 1 8 1 3) , p. 1 29. 



Virgilia helioides. L'Herit. Diss. (sine dato) cura tab. 2 nigr. 

 — Smith Exot. Bot. 1 (1804), p. 71, tab. 37 (colorata, et quoad 

 florem bona). 



Qaillardia Drummondii. De Cand.! Prodr. v (1 836) , p. 65 i , 

 vu. 1 (1837) Mant. p. 292 (ex ejus specimine in herb.Mus. Par.) 

 excl. syn. omnib. prœter Bot. Mag. tab. 355 1. 



G. bicolor var. Drummondii , integerrima. Hook. in Bot. Mag. 

 new ser. , xi. (1837) , tab. 355 1 (hujûs loci videtur propter li- 

 gulas exacte ut in stirpe nostrâ pictas, dubia tamen censeri dé- 

 bet, ut potè quae partes characteristicas seorsim non exhibet , 

 neque descriptione uilâ iilustratur). 



Habitat in provinciâ Texas Mexicanorum (Thoin. Drumm.! exsicc. 5, n° 188), 

 ad S. Fernando de Bexar ( Berland. exsicc. n° 2027 et 2067, ex DC). — 

 Semina ejus è Louisianâ in Galliam, anno circiter 1782 , cornes ab Essaies ad- 

 vexit, undè Louisianœ civem nostrates crediderunt omnes , sed verisimiliter 

 falsô. Floristae etenim Americani, Purshius et Nuttaliius cum Elliottio, duas 

 tantùm Gaillardias enumerant genuinas, quarum quse bicolor ipsis nuncupatur, 

 patriam Georgiam et australem Carolinam habet et ad G. lanceolatum Mich., 

 specicm à nostrâ diversissimam, procul ferè dubio pertinet , altéra (G. aristata 

 Pursh) terras convallis Missouriensis ultimas incolit, et notis quoque gravio- 

 ribus à nostrâ recedit. — Quàm primùm introducta , stirps , propter florum 

 venustatem, apud cultores Gallos raagnâ in gratiâ fuit, et cùm horturn re- 

 giuin Parisiensem, pluies per annos, tùm Fougerouxii , Lemonnieri , Heritieri 

 aliorumque hortos, semente quotannis renovata, adornavit. Mox vero, et qui- 

 dem ante finem sseculi piœteriti, impeditâ nescio quo casu seminum muturatione, 

 in hortis Parisiensibus omnibus inleriit, quam lacunam in continente veteri ha- 

 cusque nemo , nisi forte Drummondius nuper, explevit. In Angliâ tamen, stir- 

 pem, diatiùs -vixisse, icon colorata testari videtur, quam anno 1804 Smitbius 

 edidit. 



