.t. gay. — De Caricibus 'quibusdam. 297 



nùnc apice basique mascula* medio fœraineae, cum vel sive flosculo uni- 

 co fœminco terminali. Ex toto masculaa, androgynis intermixtae, rariùs tnihi oc- 

 currerunt , ex toto fœniineae nunquàm. Flosculi fœminei in quâlibet spiculà bi- 

 sexuali masculorum numcrum vix unquàm œquantes, plerumque paucissimi. 

 Squamœ imbricatœ, ovato-lanceolatae , acutœ, hyalino-membranaceae, dilutè 

 fuscae, margine pallidiore , nervo carinali viridi, laevissinio ve! supernè obscuriùs 

 scabro. Slamina 3, filamentis squamâ dcrnùm multo lougioribus, âbtneris apicu- 

 latis, mucrone hispidulo. Utriculi (immaturi ) erecti , squamâ paulo longiores, 

 membranacei , uuam liu. longi, compressi , exalati , nec marginal!, basi in brevem 

 fîliformem stipitem contracti . ex ovatà basi in rostrmn anticè bi eviùs fissum , 

 apice indivisuin vel rariùs distincte bidentatum sensim attenuati, margine laevissi- 

 mi vel supernè, non tamen in rostro summo, remotiùs a [que obscuriùs serrulato- 

 scabri. Achaemum ( immaturum ) ntriculo plus triplô brevius, compressura , ob- 

 ovatum, stylo brevi, glaberrimo, stigmatibus 2, capillaceis, scabriuscnlis née 

 villosis , majore ex parte inclusis, solis apicibus breviùs exsertis. — Utriculos 

 immaturos in specimiuibus œstivabbus non solùm , verùm etiam in autumuali- 

 bus , sera Augusti mensis die 3i a ,ad D. Bernardi liospitium lectis, inveni , 

 undè stirpcra difficiliùs rariùsque i'ructurn perficere, quod inullae alpinae soient, 

 credendum. 



Obs. 1. Stirpem rarissimam, 20 quamvis abhinc annis détec- 

 tant et ex phytopolacio Thomasiano iti mnlta herbaria migra- 

 tam,nemo, prreter Gaudinum atqtie Reichenbachium , cogno- 

 visse videtur. Runthium et Rochium , post editam Gaudinî 

 Floram Helveticam de Garicibtts sive univeisis î>ive Germanicis 

 et Helveticis agentes , effugisse miror.Quare rem utileni me fao 

 turum existimavi si descriptionem oiim à me elaboratam et cum 

 Gaudino commu nicatam, in multis tameti ab ejus editâ descrip- 

 tione discrepantem , recusam mine et commentariis nonnullis 

 auctam publici juris f'acerem. 



Plantulam, quam primùm inventant , Helvetiœ botanophili 

 C. lobatam nuncuparunt. Hoc verô nomine species plures apud 

 auctores veniunt, omnes à C. microstjli divers. Nominis primus 

 auctor, Villarsius , spicam fuscam vel nigrescentem et spiculas 

 basi fœmineas expressis verbis describit ( Fl. Dauph. je; p. 197), 

 nndè C. lobatam Vill. pro C. fœtidœ forma habendam esse 

 credo, ità quoque sentientibus Candollio in Fl. fr. m. p. 106, 

 et Mutel. in FI. Dauph. n, p. 454. — C. lobata Wtlld. Spec. iv. 

 p. 228, quoad specimina in ejns herbario asservata, duas cora- 

 plectitur stirpes, Eljnam caricinam MR. et C. leporinam L. seu 



