j. GAT. — - De Caricibus quibusdam. 



Carex Gaudiniana. Guthn. ! in Flora, 1 832,1. p. 241.— Gâud.! 

 Fl. Helv. vu (i8331, Add. p. 660 , et Synops. (1 836) p. 778. — 

 Hoppe in Sturm. Deutschl. Fl. fasc. 69(1 835) , ic. opt. — Koch, 

 Synops. (1837), p. 755. 



Vignea grypos. Reichenb.! Fl. Germ. exc. (i83o 1832), n» 384, 

 p. 56, et Add. p. i4o 6 (excl. syn. cura diagnosi et locis plerisque 

 natalibus), — Ejusd. Herb. Fl. Gerra. n° 1120! (ann. 3,83.7). — 

 non Schk. 



Habitat iu Lappooiâ Pitensi et Lulensi (Laestad., ex Sommerf. Suppl. Fl. Lapp. 

 p. 3g); in Sinolandiâ, Upsaliâ! Vestmaniâ et Dalekarliâ, Suecise provinciis 

 (Wahlenb. Fl. Suec. ); Petropoli ( Weinm. in Flora, 182.2 , p. 228 et herb. 

 Maille! ) ; in littore Baltici germanico prope Sedinum (Rostk. et Schmidt, Fl. Se- 

 din. p. 3G3; in Holsatiâ inter Schlutup et piscinam Schwarlzteiçh dictam (Nolte 

 Prodr. Fl. Holsat. p. 76) ; in confiniis maris Genmnici circa Brcmam ( Roth. 

 etMert. ), Aurich et Monasterium ( Koch Synops.) ; tùm in Helvetiae agro Ber- 

 nensi ad lacum Amsoldingen prope Thun (Guthn.! ), et ad vicur» Oberegg Ab- 

 batiscellanorura (Custor! inter Gaudini reliquias!) ; item prope Brigantium ad 

 lacum Bodamicum ( Sauter! in Rchb. herb. Germ. ne 1120! ) et in Tyroli circa 

 Kitzbuhl (Saut, ex Rchb. et Koch); denique in Groenlandiâ (Hornem. exKunth 

 Enum. il, p. 378 ). 



Quorum locorurn, Abbatiscellanortim (iiîionis statio, hic pri- 

 mùm notata venit et botanicis imprimis Helveticis accepta erit. 

 Apud vioum Oberegg , nempè eâ ditionis parte quàe dicitur 

 lnner-Rhoden et Rbeni valli contermina est, stirpem b. Custor 

 in palude quâdam sphagnosâ et umbrosâ cum Epipacti cordatâ 

 vigentem ultimis vitae annis legit , et ad Gaudinum jàm raor- 

 tiferè aegrotantem pro C. Davalliance var. insigni misit , inter 

 cujus posîremi reliquias botanicas , supremâ magistri olim 

 carissimi voluntate mihi legatas,ego illam inveni,et pro C rni- 

 crostachyâ, quamvis spiculis omnibus lateralibusabortivis mono- 

 stachyam (spiculâ tenui, flavescente, semipollicari et ultra , apice 

 basique vel apice solùm foemineà), indèque à typo maxime 

 abludentem , haud dubius agnovi. 



Qui quidem lusus b. Custorem sic fefellit ut stirpem pro solà 

 C. Davalliance variatione habereî. Haec vero à C. nricrostachyâ, 

 vel monostachyâ, radice facilè dignoscitur, quge simplex, b revis 

 et cespitosa , non C. chordorhizee et limosœ ad instar, breviùs 



