i6 TESTACEA 



Acetabula ( Tab. XL Fig. i ) F fff^ quibus cirri communiuntur, carnosa, 

 subrotunda, superne aliquantulum instar patinae excavata, rugisque muscu- 

 laribus in orbem praedita, pedunculis suis membranas yalidas pervadunt, 

 quibus cirri conteguntur, et cirrorum substantiae musculis suis indissolubili 

 nexu colligantur. Rugarum centrum occupat punctum elatum ad modum 

 umbilici, quod foveolam ante dictam venustiorem reddit. NuUa inter aceta- 

 bula et cirros communio intercedit nisi musculorum ope, ut pauUo ante 

 explicavimus. 



Os A in medio cirrorum locatum, et musculo rotundo concinne crispato, 

 sphincteris vices gerente circumclusum, binos dentes, seu potius ipsorum 

 apices acutos, fusco colore infectos quodammodo ostendit. 



Cirri porro, quorum formam, et situm iam declaravimus, diversis mune- 

 ribus obeundis sunt natura comparati; quandoquidem praeter oflEiciUm cru- 

 rum atque manuum, quatuor medii firmiores remorum munia praebent: an- 

 teriores, brevioresque, gubernaculi forsan vices gerunt: brachia posteriora 

 velata, membranarum auxilio quibus instruuntur, vela eflficiunt, prout in 

 bistoria huius animantis supra dictum est. Insuper acetabulis innumeris, 

 quibus gaudent, rebus quibuscumque pro re nata firmissime aUigantur. Po- 

 lypum ingentem quondam hominem tandem prope litus Japygiae, tam va- 

 lide cirris suis devinxisse accepimus, ut nonnisi cirris iisdem cultro resectis 

 ab imminente periculo liberari potuerit: at totum corpus acetabulorum vi 

 undique sauciatum remansit. Apposite hoc loco animadvertere arbitramur 

 polypos, ( atque haud secus ac moUuscum Argonautae, ut credere par est ) 

 cancros, et conchas potissimum bivalves, vehementer appetere, easque hian- 

 tes cirris suis aggredi, vivumque animantem ictu oculi e valvis evellere, At 

 polypus, qui in scopulorum cryptis haud longe a litore vitam degit, altum 

 pelagus non attingit. Quapropter obstupescere quotannis videamur animad- 

 vertentes in thynnaria piscatione, quae prope Porticus fieri solebat, quod 

 Ostreae pectines diversae speciei, veluti consciae sui fati, etsi nimis multae 

 bysso suo cymbarum rudentibus adhaerebant, quae a cymbis ipsis ad litus 

 protendebantur, nonnisi eam rudentium portionem colebant, quo polypus 

 ob summam aequoris profunditatem accedere non poterat: in reliqua ruden- 

 tis parte, quae ad litus accedebat, ne una quidem inveniebatur: idque nau- 

 tis satis notum erat. 



At non semper polypo huiusmodi fraus bene vertit. Accidit aliquoties, 

 ut conchae validiores, veluti Pinnae, atque Spondyli, cirrum polypi sen- 



