517 



Genus Ammolirioni proximum , differt pe- 

 rigonio persis tente , staminibus inflexis peri- 

 gonio brevioribus , stigmate subclavato , ca- 

 psulée septis inflatis , denique seminum testa 

 exteriore in alas ina?quales latiusculas expan- 

 sa, maculata. Ab Ereinuro et AspJiodelo di- 

 versum seminum numéro atque indumento 

 duplici, perigonii forma aliisque notis. — De- 

 dicavimus in memoriam D. Joh. Henning , 

 botanici Mosquensis indefessi atque meritis- 

 simi , qui de plantis Tanaicensibus egregie 

 disseruit. 



829. Henningia anisoptera Kar. et Kir. 



Herba babitu ad Eremurum ma gis quam 

 ad caetera gênera anmia accedens. Radix pe- 

 rennis, fibrosa, fibris carnosis tenuibus, rbizo- 

 mate apice reliquiis foliorum anni praeteriti 

 stipato. Foîia radicalia pede longiora , duas 

 lineas lata, erecta, nigro-punctata, subcarnosa, 

 basi in vaginam membranaceam hyalinam di- 

 latata , ceeterum immarginata , tenuissime ser- 

 rulato-scabra. Scapus 1- — 2-pedalis , crassitie 

 digiti minoris, teres, basi subtiHter puberulus, 

 superne glaber. Racemus très quartas partes 

 pedis longus, multiflorus, laxiusculus. Bracteae 

 lanceoîatae, longe acuminatœ , albo-membrana- 

 ceae , medio nervo fusco percursae , demum 

 redexae et apice saepe annulatim tortse, inlimoe 

 stériles. Pedicelli solitarii demum (lorem et 

 bracteas triplo fere excedentes , recti, erecto- 

 N° ÏÏL 1842. 34 



