Linnes Pecora. 



297 



(ubi suspicionem proposuimus, tabulam Sebae 45 %. l y 

 inscio auctore, adhibitam esse), — et Capra perpusilla 

 „ex India," ubi iterum iconern Sebanam, 43, 3, solam, 

 cum diagnosi citata, ex Syst. Nat. II et VI , affert; ad- 

 ditque hanc descriptionem : „Pedes vix calami scriptorii 

 crassitie. Corpus griseum, magnitudine Felis, collo sub- 

 cinereo. Subtus alba est cauda et gula , abdomen, ster- 

 num et lemora interiora. Auros ovatae nudiusculae. 

 Frons macula longitudinali fusca." 



Quid hoc sit ab ipsa descriptione minus certc prodit. 

 Sed , iuter animalia Musei Ad. Friderici, e collectione 

 Droüningholmiensi , adhuc in Museo nostro adsunt spe- 

 cimina quaedam, rem illustrantia*) sc. 



Nanolragus spiniger (Tom.) nob., £ junior, magnitudine 

 et forma ita simiJis figurae Sebanae 43, 1, ut typum 

 ejusdem crederem , nisi cauda diflerret, scopa alba, e pi- 

 lis elongatis, qs. pectinata, instructa, quae in femina mi- 

 nus evidens apparet. Cornua minima, vix 5 millim. 

 longa, a pilis omnino occulta adsunt, quae Linnaeus 

 non vidit. 



Ejusdem speciei pullus fernineus, rudimento fuijjculi 

 umbilicalis siccati adhuc adhaerente. Hic vix major est, 

 quam icon Sebae 43, 2, eique simillirnus. 



Traguli javanici loetus vel pullulus neonatus, cum parte 

 funiculi umbilicalis relicto; magnitudine et forma similis 

 iconi Sebanae 43, fig. 3, sed colore juguli differens. Mi- 

 nus tarnen certum est, hunc quoque e coli. Drottninghol- 

 miensi oriri. 



His inventis sole clarius est, Capram perpusiilam 

 (Linn. Mus. Ad. Fr.), esse alterum eorum. Initio forsan, 

 ut supra diximus, specialen majus, ut typum Cervi gui- 

 neensis cogitasse videtur Linnaeus. Capram perpusiilam 

 tum forsan medium vocavit, vel minimurn, si hoc revera 

 ex iis temporibus dtrivatur. Deinde vero, confusione 



Haec an tmalcuia , in spiritu vini asservata, recentiore tempore 

 signata sunt ,, Moschus pyginaeus, Java," et siinul cum speci- 

 minibii8 veri M. javanici seposita sunt. Vetustate sat decoloria 

 sunt et, ob angustias vitri, cemento bene clausi, non agno- 

 scenda erant; quare ea, ante impressionem partis prioris hujus 

 tractatus , minus observavi, credens minimum, quod verus est 

 M. javanicus , solum esse typum Caprae perpusiliae et Moschi 

 pygmaei Linnaei. Nun dubitans , reltqua quoque esse speeimina 

 M. javanici, credidi alterum eorum, cui signum solitum coli. 

 Drotmingholmensis adhaesit, esse typum Cervi guineensis 

 Linnaei. 



