408 Conspectus vegetationis Lapponicae. 



I. 



I. Regio Sylvatica. 

 Ubi Pinus et Abies crescunt. 

 A) Inferior: ubi Pinus et Abies sylvas continuas unä efficiunt. 



Terminus inferior hujus regionis idem est, atque is, qui 

 Lapponiam a Bottnia quum occidentali tum boreali sejungit; 

 superior autem optinie ponttur*) ad Muonioniska Lapp. Tor- 

 nens., Jockmock Lapp. Lulens., Arfvidsjaur et Stor-Afvan 

 Lapp. Pit., et ad Faltväsk Lapp. Umens.; bic enim prima vi 

 dentur cacumina montium nuda. Sylvae fere immensae hanc 

 r egionem implent; ei tarnen maxime propriae sunt vastae tri- 

 stesque illae paludes, quae inter sylvas late patent; nec quid- 

 quam surgit supra solum planum, nisi rari passim silvisque 

 undique obsiti montes. Fluvii magni (ut: Umeä-elfven, Vindeln, 

 Skellefteä, Piteä, Luleä, Räneä, Tomeä-elfvar, Kalix, Laina et 

 Muonioniska) has regiones, lacuum parvoruni frequentia maxima 

 praeditas, permanant. Soli pars magna ex arena constat; pauca 

 ioca occupat argilla; montes metalliferi in hac regione vix repe- 

 riuntur. Temperaturam mediam prope Tafvelsjön in finibus 

 Lapp. Umensis -|- 2°, 6 C, et prope Storbacken Lapp. Lulen- 

 sis -f 2°, 3 C. invenit Wahlenbergius. 



Vegetatio, quae has sylvas paludesque occupat, nulla pro- 

 pria facie est insignis, nisi magna copia Caricum; omnes fere 

 plantae, hic obviae, ad regiones pertinent australiores; nec in- 

 veniuntur plures quam 22, quae alpinae dicuntur, in haec tristia 

 loca descendentes. Usque ad terminum hujus regionis superio- 

 rem per omnes Lapponiae partes aequaliter florent**): 



*) Wahlenberg 1. c. et Mappu Fiorae adnexa. 



") Quae oeterae plantae in hac regione obveniunt, at eaedem liunc 



ünein suuerant, in regionibns, ubi crescere desinunt, describen- 



di- , iiieiuut "ahnntur. 



