460 



esse perliibent , quid obstat , quominus eundem 

 vel regnum totum obtinere dicamus , praesertim 

 rerum natura ita monslrante? 



Quod autem dixi , latere quasi in auctoribus 

 meam dividendi rationem , non possum non citare 

 Aristotelis locum ( VIII. 1 , 1. seqq. ) , hujus rei 

 testem. De moribus animalium exponens: «Insunt 

 enim , inquit , in maxiraa ceterorum animalium 

 parte vestigia morum , qui ad animam pertinent : 

 qui inter bomines apertiora babent discrimina.... 

 Quaedam enim ab homme , a raultis animal ibus 

 homo , plus minus ve differunt. Horum enim quae- 

 dam plus in aliis animaiibns. Alia autem differunt 

 proportione. . . . Nam ut ita dicam , nihilo differt 

 per id ( infantiae ) tempus illorum ( hominum ) 

 pueritia ab anima brutorum ( rôôv &rjçiô)i> ). «Hic 

 igitur Aristoteles diserte bominibus opponit bru- 

 ta , cum alibi ponere soleat: «reliqua animalia» 

 (Zg3«), quod nomen Strackius minus apte Thier 

 interpretatus est germanice ( conf . I, 1.2. ). Sic 

 enim, pergit ille, ab inanimis ad animantes transit 

 natura paulatim , ut in continuatione eorum con- 

 finia mediaque lateant utrius sint. Etenim ab in- 

 animatarum rerum génère primum est plantarum. 

 genus. Quarum unum ab altero differt eo , quod 

 plus videtur esse vitœ particeps. Universum au- 

 tem y genus hoc cum ceteris corporibus ( nçoç 

 t cilla Oa/uccra ) comparatum videtur fere anima- 

 tum : cum animali autem inanimum. Ac transit us 

 illorum. in animal ia continuus est. » Hoc equidem. 



