466 



perfectœ; at significantur in omnibus. Àristoteles 

 ( I. 7, 1.): «Maximae igitur partes , inquit , in 

 quas universum dividitur corpus, 1 1 se sunt ; caput, 

 collum , thorax , brachia duo , crura duo. Thora- 

 cem voco alveuni illum , qui a collo ad pudenda 

 usque pertinet.» Linneus (I. p. 24.). Corpus di- 

 vidit in caput , truncum et artus. Piecentiores 

 corpus totum dividere soient in partes très : ca- 

 put , thoracem , ventrem. At sunt sane quatuor 

 cavitates majores , secundum quas hœc divisio fa- 

 cienda est. Tenter , qui vitœ vegetabili inservire 

 et intestina continere perbibetur, non omnia hœc 

 continet. Apparet enim, duas esse cavitates, uriani 

 ventris , alteram pectoris , cor et respirationis or- 

 gana in se continentis. Recte Aristoteles: « Post 

 thoracem (pectus), inquit, venter in anteriore 

 (inferiori) parte: cujus radix umbilicus. Quod 

 radici snbest duplex , ilia dicuntur* quod unicum 

 est sub umbilico al vus : (abdomen) cujus pars 

 extrema pubes. Quod supra umbilicum est , hy- 

 pochondrium dicitur : huic autem et iliis com- 

 mune cholas.» Item (I. 14, 5.): «Pectoris sep- 

 tum , inquit, sub pulmone est; quod prœcordia 

 (das Zwergfell) appellatur, costis, hypochondriis- 

 que ac spinse conuexa. » Sic ipsa natura ambas 

 cavitates dissepsit. Huic rei etiam indîcio est , 

 quod sunt bestiœ , quibus pectus desit , venter 

 deest nullis; nec non quod insectorum corpus 

 hanc sectionem manifeste prae se fert. Hœ dua? 

 igitur cavitates, utique in ter se continentes, unam 



