591 



inlelîexit, sed for a mi nul uni quo nulla species rare!. 

 T^eque obstat in Lehmanni icon. pl. rar, t. 10. O, 

 sericeum separalim delineatum esse, hoc enim sislit 

 plantam juniorem caîyce non evoluto. Hujus forma 

 singularis certe cbaracterem genericum salis bonum 

 prseberet, sed anguli baseos nonnisi in fruclifero con- 

 spicni, et duse lacinirc infcriores quamvis sa^pissime, 

 tamen non semper connatse. Imo in O. dasytricho 

 Boiss. et O. pachypodo Boiss. quœ nostro O. sericeo 

 simillima, nec ullo modo separari queunt, calyx sem- 

 per 5-parlitus. Talis etiam in alio iterum simillimo a 

 Szovitzio in Armenia lecto, quod corolla magis pube- 

 scente, limbo violaceo, et calycis laciniis lineari-subula- 

 tis specie difïerre videîur. Planta syriaca lacinias ca- 

 lycis habet latas obovatas, nostra iberica mullo angu- 

 stiores lineari-lanceolatas, sed et bse latitudine vari- 

 ant, nnde specie vix separandœ. Pra3ter imiunieras 

 modificaliones laliludinis foliorum et calycis, vidi ad- 

 huc magis singularern anlberarmn, quœ vulgo ut in 

 omnibus reliquis truncatœ vel emarginatœ, sed in slir- 

 pe circa Gandsbam (Elisabetbpolin) lecta intégra? su- 

 bulatse. Nuculic tara syriacœ quam ibericœ différant 

 a reliquis Onosmatis speciebus, sunt enim fere régu- 

 larité? ovoideae apice compressée, nec plus minus 

 cubicse rostratse. In speciebus colleclionis Kotsclrya- 

 nœ semina désuni, imo specimina vix florere in- 

 cipienlia, unde calycis structura post fœcundationem 

 mihi ignota. 



His prœmissis synopsin specierum Onosmatis pro- 

 ponam Rossise et reliquat Europse indigenarum, quoi- 

 quot milii innotuei mit. 



