31 



conaparaverimus, similem numerorum rationem denuo 

 reperiemus. 



I. œtate: 



[0,4+ 0,2+ (0,1 x 3)1— [(0, 1x2) + (0,2x 3) '=0,1; 



II. œtate: 



[0,4 + 0,3 + (0,2 x 2) + 0, l ] -0= 1 ,2 ; 



III. œtate: 



[(0,3 x 2) + (0,2x 4) + (0,1 x 1 1)] - [(0, 1 x 2) + (0,2 x 

 3)1=1,7, 



IV. œtate: 



0,1-0 0,1. 



Hi calculorum exitus quum in œtatibus I, II et III 

 oxygenii defectum significent, in setate vero IV, abun- 

 dantiam: hoc, quod iam vidimus, efïicitur, ut ilJis 

 pestilentibus œtatibus solito mînor oxygenii copia in- 

 fuerit in aère Vindobonensi; hac salubri, solito maior. 

 Si vero eorundem calculorum exitus per singulas 

 œtates pestilentes comparemus, inexplicabilem repu- 

 gnantiam iterum invenimus. Quamquam enim quavis 

 peslilentiae œtate deminutam fuisse vide mus oxygenii 

 atmosphserici quantitalem ( qnee res prima fronte hoc 

 probare videtur , pependisse choleram ex oxygenii 

 defectu ), hanc tamen oxygenii deminutionem non 

 talem fuisse animadvertimus, ut morbi epidemii ve- 

 hementias responderit. Etenim, si cholerae causa in 

 oxygenii atmosphœrici defectu posita fuisset, maxima 

 oxygenii penuria esse debuit prima œtate , minor 

 secunda, etiam minor terlia: sed Baumgartneri 



