'hooi pakt meer samen. De breekbaarheid en de kleur zijn 

 zeer onzekere kenmerken voor het droog zijn. 



Het vochtgehalte van hooi varieert van 10 tot 22 procent. 

 Daar met het regenwater vele sporen van schimmels aan- 

 gevoerd worden, dient het met regenwater bevochtigde 

 hooi vooral droog geoogst te worden, wijl het anders licht 

 schimmelt. 



Proeven door Gibs en later door Neilson in Engeland 

 genomen, om gras en klaver kunstmatig te drogen, hebben 

 geen gunstig resultaat gegeven. 



De methode van Neilson, waarbij de groene massa In 

 een hoop gebracht wordt, om haar zooveel mogelijk 

 door zelfverhitting te drogen en daarna door een lucht- 

 stroom, waarvoor Perkins & Co. een waaier leveren, af te 

 koelen en verder te drogen, schijnt practisch nog het meest 

 uitvoerbaar te zijn. 



Tot het bergen van *t hooi dienen schuren of met eene 

 verplaatsbare kap voorziene hooibergen. In andere geval- 

 len wordt het eenvoudig op een eenigszins verhevene plaats 

 in hoopen (mijten, schelven of blokken) gezet, die zoo dicht 

 mogelijk ineengetreden zijn en met stroo overdekt worden, 

 of bij verzending naar elders met eéhe pers, hooi- of stroo- 

 pers, tot een klein volume gebracht. Om het hooi voor 

 beschimmelen te behoeden, wordt aanbevolen zout er tus- 

 sehen te strooien, 3—5 Kg. per 1000 Kg. hooi. 



Wat de opbrengst betreft, zoo worden uitsluitend hooi- 

 landen in Europa niet zelden 2 a 3 keer gemaaid. Goede 

 graslanden geven van 8000—15000 kilo hooi per H. A. per 

 jaar, of aan gras 32000— 60000 kilo, indien wij het vochtge- 

 halte van hooi op 15 en dat van gras op 60 procent stellen. 



(Wordt vervolgd). 

 W. R. Tromp de Haas. 



