BEVORDERING DER VRUCHTENCULTUUR BIJ 

 DE INLANDSCHE BEVOLKING. 



In vergelijking met de padi en 'polowidjo-cultuur, vormt 

 de ooftteelt slechts een bescheiden deel van den inland- 

 schen landbouw. 



De geringe belangstelling welke laatstgenoemde cultuur 

 van de zijde der Europeesche bevolking ten deel valt, moet 

 dan ook m. i. grootendeels geweten worden aan het feit,, 

 dat de inlandsche bevolking er zelve zoo weinig aandacht 

 en zorgen aan besteedt. 



Staat de cultuur van de rijst, het hoofdvoedsel van den 

 inlander, in de oogen van den deskundigen Europeaan, nog 

 op vrij lagen trap; in vergelijking met de wijze waarop 

 de vruchtencultuur (?) gedreven wordt, mogen wij veilig 

 zeggen, dat eerstgenoemde cultuur reeds vrij ver gevorderd 

 mag heeten! Begrijpelijk is het overigens, dat de inland- 

 sche landbouwer aan de padicultuur meer aandacht wijdt 

 en meer zorg besteedt dan aan eenige andere cultuur, zijn 

 bestaan en dat van zijn gezin zijn dikwerf afhankelijk van 

 het al dan niet slagen van een padioogst. 



De jongste hongersnoodperioden, veroorzaakt door mis- 

 'oogsten, liggen ons nog versch in het geheugen. 



Deze helaas herhaaldelijk voorkomende misoogsten zijn 

 voor een groot deel te wijten aan de gebrekkige irrigatie 

 in verschillende streken van Java. Ook de vele ziekten, 

 welke het padi-gewas dikwijls teisteren dragen het hunne 

 hiertoe bij. 



De toestand van den inlandschen landbouw is dan ook 

 door verschillende oorzaken, deels van oeconomischen deels 

 van technischen aard, allesbehalve bevredigend te noemen. 



