Ziedaar slechts weinige doch veelzeggende cijfers! 



Resumeerende, meen ik te mogen aannemen, dat de handel 

 in vruchten thans reeds vrij aanzienlijk is en er voor de 

 Regeering alle aanleiding bestaat, om te trachten dien handel 

 te bevorderen, doch in de eerste plaats te pogen, de vruch- 

 tencultuur tot een rationeel bedrijf te ontwikkelen. 



Alvorens te willen verbeteren dient men echter zoo^ 

 volledig mogelijk bekend te zijn met den huidigen stand 

 van zaken. Om hiertoe te geraken, is een nauwgezet, 

 systematisch onderzoek beslist noodzakelijk. 



Uit hetgeen er in verschillende Europeesche landen voor 

 de bevordering van den tuinbouw in het algemeen en van 

 cle vruchtenteelt in het bijzonder wordt gedaan, kunnen 

 wij de groote economische waarde van dit bedrijf afleiden- 



En al mogen wij dan hier onder veel minder gunstige 

 condities werken, toch mag zulks geen reden zijn, om de- 

 bestaande toestanden te bestendigen. Men berijde toch weer 

 niet bijvoorbaat het oude stokpaardje: indolentie van den 

 Inlander, zijn vasthouden aan bestaande gewoonten enz. 



De questie is, de juiste manier te vinden, om den In- 

 lander, in verband met den volksaard te overtuigen van het 

 reëele der cultuurverbetering welke wij onzerzijds voorstaan. 



Dat zulks zeer goed mogelijk is, bewijst de volgende aan- 

 haling uit het Jaarverslag van 'sLands Plantentuin (1903),. 

 hierin wordt o.a. omtrent de demonstratievelden het vol- 

 gende medegedeeld: 1) „Rechtop planten, op rijen entop- 

 pen had 4 jaar geleden nog niet plaats, nu is het te Ker- 

 toredjo uitzondering, als in dit opzicht het dem. veld niet 

 nagevolgd wordt. 



Het uitzaaien in korrels was vroeger reeds regel, maar 

 men zaaide nog veel te dicht in elkaar. Ofschoon nog 

 geen vaste maat gebruikt wordt en het gemiddelde nog 

 altijd dichter is dan gewenscht, valt ook in dit opzicht 

 verbetering te constateeren. Ook op grootere afstanden 



