Volgens velen leveren de lange onrijpe vruchten een der 

 smakelijkste groenten voor de bewoners der warme landen. 

 In Egypte, Syrië, Griekenland, Turkye, in Britsen Indië, 

 Louisiana en de Antillen en in het overige Zuid-Amerika 

 komt het dagelijks op tafel, zoowel bij gegoeden als bij 

 armen. 



Reizigers in het oosten deelen er het volgende over mede ; 

 in Griekenland noemt men de Gombo „Grekika kerata" 

 (Grieksche horens), de Turken noemen haar Bamieh, welke 

 naam door de Egyptenaren overgenomen is. Op de Antil- 

 len eet men de vruchten in verschillenden graad van rijpte, 

 gekookt in zout water of rauw als salade. Zij vormt het 

 voornaamste deel van de „Calalou" een bekende lekkernij 

 uit de West-Indische eilanden. 



De gebrande zaden worden niet slechts gebruikt om 

 koffie mede te vervalschen, maar eigens enkele schrijvers 

 zijn zij, mits goed geprepareerd, te verkiezen boven sommige 

 koffiesoorten. 



In het bekende werk van A. Paillieux en D. Bois, „Le 

 Potager d'un curieux" vindt men verscheiden recepten voor 

 de Gombo, ook wel ketmi of Abelmoschus esculentus. 1) 

 Wij hebben hier wel getracht de jonge vruchten testoven, 

 de gomachtige toestand echter van de gereedgemaakte 

 schotel, viel niet in den smaak. 



Het is echter wel bevreemdend dat een groente, die in 

 bijna alle tropische en subtropische landen ten zeerste ge- 

 waardeerd wordt, alleen in Nederlandsch-Indië niet wordt 

 geteeld en niet wordt gegeten. De plant groeit hier ge- 

 makkelijk, er ontbreekt maar aan, dat een onzer huis- 

 vrouwen, die de kookkunst goed verstaat er hare krachten 

 op beproeft. Ik twijfel niet of het zal haar evenals elders 

 wel gelukken er smakelijke spijzen van te bereiden. 



W. 



