— 230 — 



licht verspreidden. Het waren vooral de lijken van ver- 

 schillende dieren, wien men dit vermogen toekende. 



Eerst in het einde van de vorige eeuw wist de bacterio- 

 logie de oplossing van deze merkwaardige verschijnselen 

 te geven en deed zij de bacteries welke deze lijken bewoon- 

 den als de eigenlijke „Urheber" van het geheimzinnige 

 licht kennen. 



Het is echter niet alleen een merkwaardigheid van doode 

 organische stof, welke de zee aanspoelt, waaraan dit ver- 

 mogen toekomt; meermalen werd ook waargenomen dat 

 vleesch voor de consumptie bestemd, somtijds plotseling 

 in het nachtelijk duister licht verspreidde. 



Reeds in oude anatomische werken wordt hiervan bericht. 

 Molisch die een overzicht geeft van hetgeen in de littera- 

 tuur hieromtrent bekend is, vermeldt o. a. dat in 1592 door 

 een Italiaan, Fabricius ab Aqua^endente werd beschre- 

 ven, hoe een stuk lamsvleesch, dat hij op de markt kocht 

 plotseling 's nachts begon te lichten. Het merkwaardige 

 daarbij was, dat ander vleesch met dit lichtende in aanraking 

 gebracht, ook het vermogen kreeg van te lichten. 



Zoo men over zulk vleesch met den vinger streek, bleef 

 hieraan een kleverig slijm achter, tlat ook op de vingers 

 nog eenigen tijd zijn lichtend vermogen behield. 



Later werd bekend, dat vleesch, dat van verschillende 

 geslachte dieren afstamde, dit lichtend vermogen kon bezit- 

 ten. Eerst in later tijd, toen men nauwkeuriger dit ver- 

 schijnsel bestudeerde, kwam men tot de ontdekking, dat 

 het toe te schrijven was aan een of ander organisme, dat 

 op dit vleesch voorkwam. Het werd dus niet veroorzaakt 

 door een afscheidingsproduct van min of meer bedorven 

 vleesch, zooals men oorspronkelijk meende. 



Echter eerst, toen de studie der bacteriologie de groote 

 vooruitgang had gemaakt, waardoor de laatste helft der 

 vorige eeuw bekend is, bevond men, dat het lichten van 

 dergelijk vleesch ook aan deze laagste organismen uit het 

 plantenrijk moest worden toegeschreven. 



