— 271 — 



pische zee gelegen, waar reeds in overoude tijden wijn 

 gemaakt werd. Volgens de Candolle groeiden zij daar in 

 het wild als lianen langs hooge boomen en droegen zonder 

 snoeiing of andere bewerkingen vrucht. Men heeft echter 

 hij opgravingen in woningen te Castione bij Parma zaden 

 en te Montpellier in Frankrijk bladeren gevonden, die da- 

 teeren uit het bronstijdperk. In Frankrijk kwam de wijn- 

 stok in 't wild (verwilderd) voor aan de Cher, een zijrivier 

 van de Loire. 



In Engeland werd hij door de Romeinen ingevoerd ten 

 tijde van Augustus en groeide daar welig. De Norman- 

 diers noemden Ely het druiveneiland, omdat zij daar zoo 

 menigvuldig voorkwamen, ook elders in Engeland teelde 

 men toenmaals veel druiven; in latere onrustige tijden is 

 ■de cultuur sterk achteruitgegaan. 



In Frankrijk bloeit dê teelt van de wijndruif in het mid- 

 den en in het zuiden des lands, vooral in het Loire gebied. 

 Aan de kusten van de Middellandsche zee en in de overige 

 Zuid-Europeesche landen, zelfs in Algiers, tot waar de 

 dadel begint, plant men druiven om er den wijn uit te 

 bereiden. Het behoeft hier niet gezegd te worden, hoe 

 verscheiden wijnbouwende landen, hun groote welvaart aan 

 die cultuur dankten. 



Het verwekte dan ook geen geringe ontsteltenis, toen 

 die cultuur bedreigd werd door een vijand, die het bedrijf 

 onmogelijk maakte en de welvaart in de wijn-produceerende 

 landen een gevoelige knak zou geven. 



Voor het eerst werd de ziekte in 1863 in Frankrijk op- 

 gemerkt, men meende aanvankelijk niet met zulk een ge- 

 vaarlijken vijand te doen te hebben, maar snel greep de 

 ziekte om zich heen en weldra bleek het, dat men met een 

 ramp van de ergste soort te doen had. De ziekte werd 

 veroorzaakt door de z. g. druifluis Phylloxera vastatrix, het 

 insekt leeft zoowel op de bladeren als op de wortels van 

 de plant. Door de steken van het insekt vormen zich 

 gallen op genoemde organen, die de plant doen kwijnen 



