op de wortels vormen. Indien de bodem in het geheel 

 geen stikstof-fixeerende bacteriën bevat, en arm is aan 

 opneembare stikstofverbindingen zullen de leguminosen in 

 het geheel niet tieren. 



Elk bolletje treedt op als voedster van de plant. 



Hoe talrijker en grooter de gezwellen, hoe forscher de 

 plant. 



Zoo zou men zoo'n gezwel als een kleine fabriek kunnen 

 beschouwen, waar millioenen onvermoeide arbeiders steeds 

 door, de vrije stikstof uit de lucht afzonderen en omzetten 

 in planten-voedsel. 



Een beroemd duitscher, Prof. Nobbe van Thabandt maak- 

 te de gevolgtrekking, dat indien hij eenige dezer bacteriën 

 in schralen grond kon brengen, of indien hij zaden kunst- 

 matig de eigenschap kon bezorgen, om uit zich zelf deze 

 bolletjes op de wortels-te doen ontstaan, hij leguminosen 

 zou kunnen doen gedijen op de meest hopelooze gronden. 



Na veel inspanning gelukte het hem de stikstof-fixeerende 

 bacterie af te zonderen, en hiervan cultures aan te leggen, 

 die op de markt gebracht werden. 



Hij prees ze aan als in staat zijnde leguminosen op de 

 armste gronden te doên gedijen. 



Natuurlijk maakte dit bericht sensatie, en planters uit 

 alle werelddeelen vroegen er van. 



Hij bracht verschillende preparaten voor verschillende 

 gewassen in den handel, die in fleschen onder den naam 

 van nitragin verkrijgbaar waren. 



Maar ... de bacteriën verrichtten niet het wonder dat 

 voorspeld was. 



Zaden er mede besmet brachten planten voort, waarvan 

 aan de wortels geen bolletjes te voorschijn kwamen. 



Eenige personen bereikten wel is waar prachtige resul- 

 taten, maar in verreweg de meeste gevallen bleek de proef 

 een mislukking te zijn. 



De bacteriën verdwenen zonder een enkel bolletje aan 

 de plant te doen ontstaan. Zij waren niet bestendig. 



