- 325 — 



De inlandsche naam van Acacia leucophloea is pilang 

 (jav.) of pèlang (mad.). Geen andere boomsoort wordt op 

 Java aldus genoemd. De boom kan zeer hoog worden 30 — 

 35 M., bij een diameter van 80 100 cM. Veelal wordt 

 hij niet hooger dan 25 M. De gedoomde stam is vaak 

 recht en meestal eerst zeer hoog boven den grond vertakt. 

 De primaire takken ontspruiten (bij volwassen boomen) 

 op korten afstand boven elkander aan het bovenstameinde ; 

 zijn veelal slangvormig gekronkeld en rijk vertakt. De 

 kroon is nogal dicht, zeer hoog aangezet en min of meer 

 koepel of schermvormig. De dikte van de schors bedraagt 

 10 — 12 m.M. De kleur is licht geelgrijs en glad aan het 

 bovenstameinde en aan de takken; echter veelal zwart en 

 ruw afschilferend aan het stamondereinde. 



Bovendien bevat hij veel bladgroen. 



Jonge takken, bladstelen bladspillen en bloeiwijzen 

 donzig behaard of met uitzondering der bloeiwijzen, geheel 

 glad. Steunblaadjes door onbehaarde doornen vervangen. 

 Deze doornen soms bijna geheel ontbrekend, soms 10 — 70 

 m.M. lang. 



De bloemhoofdjes zijn geel, reukeloos, klein, ongeveer 

 6 — 8 m.M. in middellijn. De vrucht is recht of gebogen, 

 zeer plat, geheel glad, 100 — 130 m.M. lang, 6 — 8 mM. breed. 

 De boom komt voor in geheel Midden- en Oost- Java, 

 in West-Java niet verder westelijk dan Soemedang(Preanger) 

 en wel uitsluitend op — 500 M. zeehoogte. In de meeste 

 djatibosschen is hij zeer algemeen, in de djatiwouden nabij 

 Soebah in Pekalongan ontbreekt hij echter zoo goed als 

 geheel. In de djatiwouden is hij meestal wel talrijk, maar 

 niet gezellig groeiend. 



De boom verliest kort voor den bloei zijn loof, doch 

 staat spoedig weer in vol blad. Zelfs op zeer dorre ter 

 reinen hij nog vol in blad, wanneer al de omringende djati- 

 boomen reeds maanden lang bladerloos zijn, hetgeen de 

 boom zeer in 't oog doet vallen. De groei van den 

 boom is langzaam. Bij Kedoengdjati in Samarang op 150 



