om de booze geesten bij het binnentreden der kerstfeest- 

 gasten te weren. 



In Duitschland heet de plant „mistel" wat hiervan de 

 beteekenis is, is onzeker, maar uit dit woord schijnt „mis- 

 teltan" en dan verder het engelsche misteltoe te zijn ontstaan. 



Waar zich de plant dus reeds sinds oudsher zulk een 

 plaats in het volksgeloof wist te veroveren, is het niet 

 te verwonderen, dat zij met zeker ontzag werd be- 

 handeld. 



De oude overleveringen uit den Germaanschen tijd, 

 verhalen dan ook, hoe met zilveren mes de maren-takken 

 door priestershanden werden afgesneden, om bij offerfeesten 

 dienst te doen. Vooral de maren-takken, welke opeiken- 

 boomen werden aangetroffen verheugden zich in een roep 

 van bizondere heiligheid. 



Het zullen wel de betrekkelijke zeldzaamheid dezer plan- 

 ten en het eigenaardige voorkomen van het overblijvend loof 

 zijn geweest, welke de aandacht op haar deden vestigen. 



Het is wel eigenaardig, dat zelfs nog in den tegenwoor- 

 digen tijd, het hout der maren-takken door den boer in 

 Noorwegen bij wijze van amulet wordt gebruikt. Ook 

 echter in andere streken, waar het oud-germaansche volks- 

 geloof niet zoo zeer doordrong, wordt aan maren-takken 

 nog een wonderdoende kracht toegeschreven. Zoo worden 

 zij bij hevige bloedingen in Oostenrijk, als bloedstelpend 

 middel gebruikt en zijn rozenkransen uit het hout dezer 

 plant gesneden, bizonder gezocht in de omgeving van Wee- 

 nen. Ook dit moet zekerlijk wel aan een overblijfsel van 

 volksgeloof worden toegeschreven, daar het hout der maren- 

 takken, op zich zelf niets bizonders heeft, noch bizonder 

 mooi of duurzaam is. 



Na deze kleine uitweiding op het gebied der „folklore" 

 van de Europeesche Loranthaceae, zullen wij thans in de 

 eerste plaats een en ander mededeelen over de wijze, waarop 

 deze planten verspreid worden. Jammer is het, dat bij 

 onze tropische Loranthaceae nog betrekkelijk weinig daar- 



