een normaal voorkomen hadden, zoodat het geheel een 

 mozaiek-beeld vertoonde. 



Bij 't ouder worden der aangetaste bladeren worden eerst 

 de gele vakjes donkerder tot bruin, terwijl ze ten slotte 

 verdrogen. Meer en meer vakjes verliezen hunne groene 

 kleur. Ten slotte begint het blad aan zijn top geheel te 

 verdrogen, welk proces zich over de geheele bladschijf 

 voortzet, totdat deze eindelijk geheel verschrompeld, op 

 •de nog turgescente bladsteel overblijft. Door het op deze 

 wijze te gronde gaan van de meeste bladeren zal de plant 

 weldra sterven. 



Beschouwt men een blad, waarop de gele vakjes van 

 boven reeds goed zichtbaar zijn aan de onderzijde, dan 

 ziet men die vakjes hier bedekt met een viltachtig, don- 

 kergekleurd laagje, dat op 't eerste gezicht aan eene 

 schimmel doet denken. 



Reeds met een loupe herkent men deze duidelijk en bij 

 microscopisch onderzoek blijkt het blad op de bedoelde 

 plaatsen dicht te zijn bezet met kleurlooze conidiëndragers, 

 welke in hoofdzaak uit de huidmondjes te voorschijn komen 

 en violet-grauwe conidiën dragen. 



Het verdere onderzoek leert, dat wij te doen hebben 

 met eene schimmelsoort, nauw verwant met het ge- 

 slacht Peronospora, waarvan onderscheidene soorten plan- 

 tenziekten te weeg brengen, welke men met den naam van 

 valsche meeldauw aanduidt. 



In enkele bijzonderheden wijkt onze schimmel van het 

 geslacht Peronospora af en evenmin stemmen hare eigen- 

 schappen volkomen met die van het zeer nauw verwante 

 geslacht Plasmopora overeen: veelmeer vormt de schimmel 

 op de komkommer een overgang tusschen beide geslachten. 



Als zoodanig is ze dan ook voor Rusland 1) reeds be- 

 schreven onder den naam van Pseudoperonospora 2), waar- 



1) Rostowzew. Beithige zur kenntnis der Perenosporeen, Flora-Ban 1 

 32. 1903. 



2) Zimmermann heeft haar tot liet geslacht Peronospora gebracht. 



