Het zal dus ook duidelijk zijn, dat zulke kleine vogels niet 

 in staat zijn de geheele Loranthus-vrucht in te slikken. 

 Trouwens de vrij groote rijkdom aan looistof van den 

 buitenvruchtwand zou er hen ook wel van teruggehouden 

 hebben. De vogels pikken dus de vrucht stuk, om bij het 

 vruchtvleesch, dat aan het zaad blijft vast zitten te komen 

 en laten dan de buitenschil vallen. 



Zoo kan men ook dikwerf onder een boom, waarop rijpe 

 Zomw^to- vruchten voorkomen, tal van schillen dezer vruch- 

 ten vinden. 



Het bovenstaande werd nog bevestigd, toen Keeble een 

 aantal ingewanden onderzocht van de vogels, die zich met 

 Zorcm^Ms-vruchten voeden. Bij geen enkelen kon hij de 

 vruchtschillen vinden, wel het vruchtmoes en slechts bij 

 uitzondering ook zaadkorrels. 



Bij een twaalftal vogels (Dicaeum), welke zich uitsluitend 

 voeden met Loranthus- vruchten, vond hij in een maag slechts 

 e'én, in een andere maag maar drie zaden van Loranthus. 

 Deze zaden werden te kiemen gelegd en daarbij bleek, dat 

 sommige nog kiembaar waren, het meerendeel wasechter 

 geheel vergaan door de inwerking van het maagsap. 



Bij de europeesche marentakken, Viscum spec. zagen wij 

 reeds, dat het verhaal dat de zaden een vogelmaag moeten 

 passeeren, om te kunnen kiemen minder juist was. Het 

 bovenstaande voert tot hetzelfde besluit voor de tropische 

 L o r a n ( h a c c a e • v r u c h t e n . 



De vogels zoeken alleen het vruchtvleesch en doen zoo- 

 veel mogelijk moeite, om dit te bevrijden - van schil en 

 zaad. Een eigenaardige bevestiging vond Keeble voor 

 deze meening, toen hij aan een telegraafdraad, welke door het 

 vrije veld liep een aantal Loranthits-znéen vastgekleefd 

 vond. Klaarblijkelijk hadden vogels deze van hun snavel 

 afgestreken, daar het toch moeielijk ■ te- veronderstellen 

 is, dat zij op andere wijze, zoover van hun groeiplaats op 

 dezen draad zouden zijn terecht gekomen. 



Doordat vogels de aan hun -snavel vastgekleefde Lo- 



