- 400 - 



ranthus-zaden aan een tak afstrijken, zal dan ook wel in 

 de meeste gevallen, hier de verspreiding dezer zaden plaats 

 vinden. 



Dat zij van tak tot tak vallende ten slotte blijven kleven, 

 door het kleverig vocht, dat dan uit het vruchtvleesch 

 door de kneuzing naar buiten komt, is natuurlijk ook mo- 

 gelijk, maar zal toch wel tot de minst gebruikelijke ver- 

 spreidingswijze behooren. 



Wij hebben in de voorgaande bladzijden gezien op 

 welke wijze het zaad verspreid wordt, en hoe het op de 

 takken der boomen terecht komt waarop deze half-parasiet 

 zich nestelt. Thans moge hier een en ander volgen over 

 de wijze waarop de jeudige kiem op haar beurt zich weet 

 vast te klemmen aan de takken. 



In het zaad van Viscum album vindt men soms één, 

 somtijds ook twee of drie kiemplantjes, welke zich daar 

 binnen ontwikkelen. Op het eerste gezicht zou men mee- 

 nen, dat hier een geval van echte poly-embryonie (meer- 

 kiemigheid) zich voordeed. 



De onderzoekingen bij tropische Loranthaceae door Prof. 

 Treub ingesteld, deden echter zien, dat wij hier niet van 

 eigenlijke meerkiemigheid of poly-embryonie der zaden mo- 

 gen spreken. Het zijn als 't ware verschillende zaadknop- 

 pen, welke zich binnen een vruchtbeginsel ontwikkelden, 

 waar de tusschenwanden ontbreken. 



De kiem is voorzien van twee kleine zaadlobben, welke 

 geruimen tijd binnen het kiemwit besloten blijven, dat in 

 de eerste tijden het voedsel levert voor de jeugdige plant. 



Het ondergedeelte van tien kiem, het z. g. hypocotyle 

 deel, treedt echter bij kieming der zaden uit den zaadwand 

 te voorschijn en door middel van dit orgaan weet de 

 jonge plant zich vast te hechten, tot trjd en wijle er een 

 wortel is ontstaan. Deze dringt dan in de bast van den 

 tak en ontstaat er dusdoende een steviger bevestiging 

 tusschen parasiet en waard. 



