- 402 - 



ontkiemen, daardoor is dan ook te verklaren, dat zulk een 

 zaadje op de meest verschillende onderlagen kan kiemen, 

 ondersteld, dat de overige omstandigheden verder gunstig 

 zijn voor dit proces. Zoo is het niet zelden, dat men kie- 

 mende zaden vindt op glasruiten of op doode takken e. d., 

 waaraan zij toch moeielijk vocht of voedsel kunnen ont- 

 trekken. 



Het hypocotyle gedeelte treedt nu het eerst uit het zaad 

 te voorschijn en doet zich voor als een klein, donker groen 

 gekleurd zuiltje, meest zijn de zaadkorrels zijdelings vast- 

 gekleefd aan de onderlaag of tak en strekt zich dus het 

 hypocotyle deel, in evenwijdige richting hiermede uit. 



Spoedig echter wordt deze richting verlaten en kromt 

 zich de hypocotyle stengel met het vrije uiteinde, naar de 

 onderlaag toe. 



Dutrochet wist door verschillende proefnemingen aan te 

 toonen, dat het vooral de zucht, om zich van het licht af 

 te wenden is, welke deze kromming bewerkstelligt. Hec 

 uiteinde van het hypocotyle gedeelte is dus negatief-helio- 

 tropisch, wat des te merkwaardiger is, daar over het al- 

 gemeen groen gekleurde plantenorganen juist het licht 

 zoeken. 



Door deze zelfde eigenschap is dan ook te verklaren T 

 hoe het komt, dat zaden welke op een venster van een 

 kamer zijn vastgekleefd, bij het kiemen, bovengenoemd 

 orgaan, steeds naar binnen richten, naar de kamer toe. 

 Zulks geschiedt, omdat aldaar in verhouding het minste 

 licht heerscht. 



In de vrije natuur is deze lichtschuwheid van het hypo- 

 cotyle gedeelte voor de Viscwn van veel belang. De zaden 

 toch komen meest op de een of andere wijze op een tak 

 terecht en blijven daar den eersten tijd aan vastkleven. 

 Zoodra echter de kiem de zaadkorrel gaat verlaten, moet 

 zich deze zelve op een of andere wijze van bevestiging 

 voorzien. Dit geschiedt nu door de hypocotyle stengel T 

 welke zoodra deze met zijn uiteinde de tak aanraakt, tot 



