- 403 - 



•een soort van hechtschijf uitgroeit. Daarvoor is het echter 

 noodig, dat de hypocotyle stengel zoo spoedig mogelijk 

 tegen den tak aan komt te rusten. 



Nu is de takzijde voor het ontkiemende zaad wel de 

 minst lichtsterke en laat het zich daardoor dus verklaren, 

 dat het hechtorgaan van de kiem, zich hier het eerst naar 

 toe wendt. 



Zoodra de hechtschijf zich flink heeft ontwikkeld aan 

 het uiteinde van het hypocotyle gedeelte, treedt het wor- 

 teltje te voorschijn, dut weldra de bast van den tak door- 

 boort waarop de kiemplant zich bevindt, en doordringt 

 tot in de cambiumlaag, waaruit de wortel later het voedsel 

 zal putten voor de zich verder ontwikkelende plant. 



Onderzoekingen van Wiesneb en later van Kkonfeld 

 toonden aan, dat de stralende warmte ook van invloed was 

 op de richting der kromming van het hypocotyle gedeelte 

 van zulk een kiemend Viscum-zaad. 



Eerst na tal van mislukte proeven, gelukte het ontkiemde 

 zaden in het donker in het leven te houden, zij groei- 

 den weliswaar ten slotte niet, maar bleven toch genoeg 

 levensenergie behouden voor de proefneming. Deze be- 

 stond daarin, dat de zaden waarbij zich reeds het hypo- 

 cotyle gedeelte had ontwikkeld, in een absoluut donkere 

 •doos werden gebracht en dan een zijde der doos door de 

 zon werd beschenen. Het bleek nu na eenigen tijd, dat 

 het zich vrij bewegende uiteinde van het hypocotyle ge- 

 deelte, naar die zijde der doos was gekromd, welke aan de 

 zonnestralen was bloot gesteld geweest en dus in ver- 

 houding der overige wandvlakten, het meeste warmte had 

 uitgestraald. Dat ook deze eigenschap van belang is bij 

 •de bevestiging der kiem aan tak of boomschors, behoeft 

 wel geen nader betoog. 



De kiemingsgeschiedenis voor de tropische Loranthaceae 

 werd door den reeds vroeger genoemden onderzoeker F. W. 

 Keeble voor enkele soorten beschreven. 



Zoo vond hij bij Viscum oriëntale, dat aldaar de kiemings- 



