— 404 — 



geschiedenis het meest overeenstemt met die van V. album. 

 Het hypccotyle gedeelte is nauwelijks 3 a 4 m.m. lang en 

 buigt zich scherp om, teneinde den tak te bereiken waarop- 

 het zaad vastgekleefd zit. Notothiscos floccosits heeft het 

 merkwaardige, dat het uiteinde van het hypocotyle ge- 

 deelte tot een schijf uitgroeit, zoodra de tak bereikt is. In 

 droge lucht groeit de kiem niet en is dan ook het voor- 

 komen dezer soort beperkt, tot het vochtige laag liggende 

 gedeelte van Ceylon. 



Van Loranthus loniceroïdes wordt een uitvoeriger beschrij- 

 ving gegeven. 



Bevrijde men een zaadkorrel van deze Loranthus uit 

 den vrucht wand, dan kan het zaad onmiddellijk gaan kiemen r 

 hier is dus in overeenstemming met de andere klimato- 

 logische omstandigheden, geen rusttijd noodig zooals voor 

 de Europeesche maretakken. 



Het eerste begin der kieming wordt zichtbaar door een 

 harsachtige vloeistof, welke aan het uiteinde van het hypo- 

 cotyle gedeelte wordt afgescheiden. Weldra treedt nu dit 

 gedeelte zelve te voorschijn, het is geheel groen gekleurd, 

 behalve aan den top, die min of meer schijfvormig en 

 ongekleurd is. De geheele oppervlakte is kleverig. 



Gewoonlijk vindt men de zaden op een tak vastgekleefd r 

 zóó, dat de top van het zaad naar boven is gekeerd en de 

 hypocotyle stengel zich moet ombuigen, om met zijn uit- 

 einde de tak te bereiken. Wanneer dit laatste is geschied, 

 neemt het vroeger beschreven schijfvormig gedeelte zeer 

 in omvang toe, de buitenste cellen gaan als papillen uit- 

 groeien en dringen weldra in de takbast. Nu gaat de 

 hypocotyle stengel, vooral aan het concaaf gekromde ge- 

 deelte, sterk groeien. Het zaad, dat door een kleverige 

 zelfstandigheid, viscin, aan de bast vastzat, raakt nu los 

 doordat dit viscin opdroogt en wordt door de strekking 

 van het hypocotyle stengeltje opgericht. 



Wij vinden dus ten slotte, dat de kiemplant door de 

 ii'rhtschijf aan het uiteinde van het hypocotyle gedeelte 



