- 406 - 



Keeble beschouwt deze eigenaardige wortelvorming als 

 een overblyfsel uit den tijd, toen de Loranthus zich ont- 

 wikkelde, zooals nu nog verschillende i^cws-planten doen, 

 namelijk zuiver als epiphyt. Zij komen dan wel voor op 

 andere boomen, maar onttrekken daaraan geen voedsel. 



Daar het natuurlijk wel eens kan geschieden, dat za- 

 den van Loranthus op minder geschikte plaatsen van een 

 tak vastkleven, is deze vorming van lucht- wortels ook nog 

 in zooverre van belang voor de plant, dat zij daardoor in 

 staat is haar plaats van binnendringen in den waard over 

 een grooter uitgestrektheid te kiezen, dan wanneer zij 

 slechts gebonden ware aan de onmiddellijke omgeving van 

 den kiemenden zaadkorrel. 



Keeble vond dan ook bij Loranthus loniceroïdes soms zeer 

 lange luchtwortels, welke langs de takken naar beneden 

 kropen en eerst op aanmerkelijken afstand van de kiem- 

 plant gelegenheid hadden gevonden, in de bast van den 

 waard te dringen. 



Van de andere Loranthus-soorten, waarvan Keeble de 

 kiemingsgeschiedenis beschrijft, moge hier nog van Loran- 

 thus neelgherrensis melding gemaakt worden. 



Deze kiemplant behoudt toch de eerst gevormde bladtin 

 deze kunnen assimileeren, waardoor de plant in staat is 

 ten minste gedeeltelijk zich zelve te voeden, ook al is er 

 nog geen zuigwortel, welke voedsel aan den waard ontno- 

 men, toevoert. 



Hierdoor is deze soort van Loranthus in staat, meerdere 

 weken lang zich geheel zelfstandig te ontwikkelen. 



Op grond van de waarnemingen van verschillende onder- 

 zoekers, kwam men, gelijk wij zagen, tot het resultaat, 

 dat vooral het licht invloed uitoefende op de kromming 

 van het hypocotyle stengelgedeelte en verder de stralende 

 warmte. Keeble toonde nu aan voor Loranthus, dat ook de 

 mutatie van den groeienden hypocotylen stengel, hierbij 

 een vrij belangrijke rol speelt. 



Doordat zich daardoor het vrije uiteinde van het hypoco- 



