INHEEMSCHE EN VREEMDE GROENTE-SOORTEN. 



Het is, enkele streken uitgezonderd, hier niet gemak- 

 kelijk, om de noodige en gewenschte verscheidenheid in 

 ons dagelijks menu, wat groente betreft, aan te brengen. 

 Bovendien zijn de Hollanders, wat hunne voeding betreft 

 zeer conservatief. Groente-soorten, die bij de omringende 

 naties reeds een dagelijksche kost zijn geworden, doen in 

 ons vaderland eerst heel langzaam hunne intrede. Gab. v. 

 over onze grenzen, zoowel in de Rijn provincie, als in België 

 en in Engeland, gij vindt op de markten in het seizoen 

 groote hoeveelheden tomaten, rhabarber en dergelijke, die 

 in Holland nog maar in geringe hoeveelheden, door slechts 

 enkelen gegeten worden. Ik noem hier maar een paar 

 soorten maar zoo zijn er veel, en onze landgenooten 

 hier doen hetzelfde. Bijna in alle tropische landen behoort 

 b.v. Hibiscus esculentus, Ketmi, Gombo, tot de gewone groente, 

 zelfs onze Engelsche naburen in de Straits weten daar 

 smakelijke gerechten van te bereiden, hier kent men de 

 plant niet. Hetzelfde kan gezegd worden van Sechium 

 edule Sw., een klimplant met smakelijke vruchten, waar- 

 over ik op pag. 430 van den dertienden jaargang van dit 

 tijdschrift een opstel schreef, ik gaf daar op hoe men er 

 overal in West-Indië smakelijke gerechten van bereidt. Hoe- 

 wel de vrucht hier dikwijls aan de markt gebracht wordt, 

 onder den naam van laboe Siam of Gambos en de inlan- 

 ders haar gaarne eten, is zij toch bij zeer weinig Euro- 

 peanen bekend en dientengevolge niet gewaardeerd. Ook 

 Hibiscus sabdariffa, hoewel iets meer bekend, wordt lang 

 niet genoeg gewaardeerd, in alle tropische landen wordt 

 zij veel geplant, in de West noemt men haar roode zuring, 



