— 425 — 



heet zij Crosne, de Engelschen noemen haar Chinese Arti- 

 schoke, de Duitschers Knollenziest en de Italianen Tuberina. 



Wij ontvingen indertijd knolletjes uit Japan, die eerst 

 een paar maal een goed product gaven, maar langzamer- 

 hand achteruit gingen. Ik weet niet waaraan zulks toe- 

 geschreven moet worden, is het hier ook in de bovenlanden 

 nog te warm, of is de bodem of de behandeling de oorzaak? 1 

 Wij hebben de knolletjes toen ook gegeten, ze waren be- 

 paald smakelijk en het zou wel de moeite loonen, er nog 

 eens op verschillende plaatsen, wat hoog in het gebergte 

 proeven mede te nemen. 



De heer Paillieux schrijft het volgende over den invoer 

 der teelt van Stachys in Frankrijk. Hij plantte ze uit op- 

 zijne eigen gronden, hij verkreeg daar ongeveer 3000 Kg. 

 knolletjes, daar hij meende dat de Botanische naam nooit 

 populair zou worden, gaf hij ze den naam „crosne" naar 

 zijn geboorteplaats. Hij liet 3000 postkaarten drukken, 

 waarop alles wat de cultuur en de voordeelen ervan, zoa 

 kort mogelijk vermeld was. 



Hij kwam in connectie met tien handelaren in Parijs, 

 door wier tusschenkomst de knolletjes naar verschillende 

 plaatsen verzonden werden, zoowel voor gebruik als voor 

 plantmateriaal. De aanvragen nemen steeds toe. 



Hij berekent per hectare een oogst te krijgen van 12.000- 

 KG. Welke grondsoort het beste is, kan nog niet zoo gemak- 

 kelijk uitgemaakt worden, het schijnt dat zandgrond eenige- 

 voordeelen geeft. De afstand waarop geplant wordt, is 

 40 cm., in kuiltjes van 20 cm. diepte. In de omstreken 

 van Parijs plant men uit in het begin van Februari en 

 oogst van October tot begin December. In Zuid-Frankrijk 

 heeft men bij groote hitte wel last gehad, dat de planten 

 er van begonnen te kwijnen, dientengevolge raadt men 

 daar aan, ze onder lichte schaduw te planten. 



{Wordt vervolgd). 



