KLAPPER-CULTUUR IN CEYLON. 



Zooals bekend heeft op Ceylon de klapper-cultuur een 

 enormen omvang gekregen, in vroegere jaargangen van dit 

 tijdschrift hebben wij uitvoerige mededeelingen over die teelt 

 gedaan, nu komt er in de „Tropical Agriculturist" van Juni jl. 

 weer een belangrijk opstel over dit onderwerp voor van 

 William Jabdine, dat hoewel weinig nieuwe gezichtspunten 

 bevat, toch wel de moeite loont, om er een en ander voor 

 de lezers van dit tijdschrift aan te ontleenen. Zulks is te 

 meer van belang, omdat ook in onze bezittingen de klap- 

 perteelt in de laatste jaren meer de Europeesche onder- 

 nemers trekt, en mits met overleg en kennis gewerkt wordt, 

 kan die teelt zeker behoorlijke winsten afwerpen. 



Een der eerste zaken waarop men bij den aanleg te letten 

 heeft is de keus van het terrein. Jaedine zegt: alluviale 

 gronden in banken en aan de oevers van rivieren, waar 

 het land periodiek overstroomd, zijn de beste terreinen, 

 daarop volgt zandachtig leem, waar 75% zand niet te veel 

 is, op zulke gronden groeien de klappers snel, dragen 

 dientengevolge jong. Hierop volgen de donker chocolade- 

 kleurige leemgronden, die soms vermengd zijn met kwarts 

 of met groote steenen. Hoe vruchtbaar dergelijke terreinen 

 ook zijn, groeit de klapper er niet zoo welig, en komt 

 somwijlen eerst op het 12e of 15e jaar goed in vrucht. 

 Zware kleigronden zijn ongeschikt voor klappers. 



Wij zouden hier nog bij kunnen voegen, dat de zandige 

 grond van onze koraaleilanden ook tot de beste behooren 

 voor de klapperteelt. 



Een regenval van 50 tot 80 inches per jaar, regelmatig 

 verdeeld, is het beste— dat is ongeveer van 1250 tot 2000 



