- 470 - 



van den algemeenen bladsteel zijn duidelijk ontwikkelde, 

 zwartachtige klieren. Het meest komt zij voor in de 

 bosschen van den Rio Negro, waar zij Tambaqui seringé 

 genoemd wordt. Zij geeft weinig doch voor de caoutchouc- 

 bereiding geschikt melksap. 



9. Hevea sp. genaamd barriguda. 



Heeft veel grootere, wat smallere bladen dan de vorige, 

 met welke zij anders door de sterk ontwikkelde klieren 

 en de spitse, kantige, bijna gevleugelde vruchten overeen- 

 stemt. Zij is daarom mogelijkerwijze slechts als variëteit 

 van de vorige op te vatten, daar de opgezwollen stam, 

 waaraan zij haren naam ontleent, ook voorkomt bij de 

 vorigen. Zij mag niet verwisseld worden met de echte 

 barriguda, H. Spruceana Müll. Arg. Ook in de caoutchouc- 

 produktie komt zij met de vorige soort overeen. 



10. Hevea Sp. genaamd Sarapó. 



Deze onderscheidt zich door nog grootere, smallere en 

 spitse bladeren. Zij groeit samen met de twee voorgaande 

 soorten. Of zij slechts eene variëteit is van Hevea micro- 

 phylla, kunnen eerst de onderzochte bloeiwijzen uitmaken, 

 zij moet wat meer melksap geven dan de vorigen. 



Hevea sp van Mansos met stompe bladeren. 



Onderscheidt zich van de voorgaande door meer afge- 

 stompte lichtbruin, groene bladeren. Zij groeit dikwijls 

 in vochtige of moerasachtige bosschen van het overstroo- 

 mingvrije gebied. Ook deze soort heeft als caoutchouc- 

 producent weinig beteekenis. 



12. Hevea pauciflora Müll. Arg. 



De bladeren zijn donkergroen, met violetachtigen tint 

 en wat toegespitst. Deze Hevea groeit bij Mamios meer 

 landwaarts in, in streken, welke aan overstroomingen on- 

 derhevig zijn, komt echter ook op moerasachtige gron- 

 den in het overstrooming vrije gebied voor. Haar caout- 

 chouc wordt zelden gewonnen. 



Deze 13 Hevea-soorten zijn wellicht tot 11 of 12 soorten 

 terug te brengen, indien men van allen eerst bloemen heeft. 



