- 485 - 



op grond van hetgeen omtrent de plant uit haar vaderland, 

 en ook wel uit andere streken, bericht wordt. In West-Indië 

 spreekt men van zoete en van bittere cassave, en, terwfjl 

 men het rhizoom van de eerste meestal ook in rauwen 

 staat niet vergiftig acht, kan dat van de laatste slechts 

 na een toebereiding, die verwijdering of ontleding van een 

 gifstof tengevolge heeft, genuttigd worden. De gebruike- 

 lijke behandeling van bittere cassave is de volgende: de 

 fijn geraspte knollen worden in een speciaal daartoe inge- 

 richt toestel aan sterke drukking onderworpen, waardoor 

 een bitter, vergiftig sap wordt uitgeperst. Dit sap vindt 

 nog een eigenaardige aanwending: met andere ingrediën- 

 ten te samen vormt het, nadat door gedeeltelijke verdam- 

 ping de giftigheid verloren gegaan is, een saus — oasseripo 

 — , die als soja gebezigd wordt, maar verder ook dient om 

 vleesch, dat er mee opgewarmd is, langer te kunnen bewa- 

 ren zonder dat bederf intreedt. De bij het persen verkre- 

 gen ampas, die dus den bitteren smaak en giftigheid grooten- 

 deels verloren heeft, wordt in de zon gedroogd en tot meel 

 gestampt, waaruit allerlei gebak vervaardigd wordt. 

 Hoewel nu bij het persen ongetwijfeld het giftig beginsel 

 grootendeels verwijderd wordt, zal het doel van die be- 

 werking toch meer te zoeken zijn in het bereiden van 

 <>en voor het bakken geschikt meel, want het vergift zou, 

 ook zonder voorafgaande persing, toch door de hooge temper- 

 atuur die het bakken eischt, onschadelijk gemaakt worden. 



Deze opmerking leidt als van zelf tot de vraag naar 

 den aard van het torisch bestanddeel. Dit nu is gebleken 

 (Dlsuwzuur te zijn, of althans een stof, die wanneer het 

 fijngemaakte rhizoom met water in aanraking is, een ont- 

 leding ondergaat, die blauwzuur doet ontstaan. 



Het voorkomen van dit vluchtige zeer vergitige zuur, 

 naar zijn samenstelling ook cyaanwaterstof 1) geheeten 

 is in het plantenrijk volstrekt niet bijzonder zeldzaam. 



