- 520 - 



zijn aangewezen op de vrijwillige of gedwongen mede- 

 werking van andere organismen, beschouwt men hen dan 

 ook, meest met recht, als schadelijk voor de planten waaraan 

 zij deze medewerking vragen. Tot de ziekte- oorzaken van 

 de planten, voorzoover deze tot het plantenrijk behooren, 

 worden dan ook meestal alleen de oorzaken gebracht, die 

 wij tot dusverre hebben beschouwd. 



Er is echter een groote groep van planten — reeds» ter- 

 loops duidden wij er vroeger op — welke eveneens schadelijk 

 kan zijn. en wier studie dus uit dien hoofde zeker met 

 evenveel recht kan gebracht worden tot de ziekteleer dei- 

 planten. 



Ik bedoel hier meer in het bijzonder de epiphyten; 

 hieronder wordt in het algemeen, die groep van planten 

 verstaan, welke wel is waar voorzien is van organen, welke 

 hen in staat stellen om zelfstandig te assimileeren, maar 

 toch op de medewerking van andere planten of boomen 

 zijn aangewezen, om goed te kunnen gedijen. 



Meestentijds beperkt zich het voorkomen van de epiphyten 

 op andere planten tot een zuivere symbiose, het kan 

 echter ook voorkomen, en komt trouwens meer voor 

 dan men wel algemeen denkt, dat deze symbiose of sa- 

 menwoning ontaardt in een afzetterij van de plant, die tot 

 de samenwoning gelegenheid gaf, en bepaald tot schade 

 van dezen laatste strekt. 



Hier in de tropen, waar de overrijke vegetatie de planten 

 tot allerlei hulpmiddelen heeft gebracht, om het best te 

 gedijen in den strijd om het bestaan, en welke door de 

 gunstige omstandigheden voor de instandhouding van 

 het individu, hier soms in zoo sterke mate wordt gestreden, 

 heeft zich dé epiphytische vegetatie op ongewoon krach- 

 tige wijze weten te ontwikkelen. Het is dan ook in onze 

 <lau»'lijkscbe omgeving in de tropische natuur, dat ons 

 vele en verschillende hoogst interessante gevallen voor 

 oogen komen, van het bepaald schadelijke van de epi- 

 phytische vegetatie. 



