- 522 - 



In de gevallen die wij tot dusverre beschouwden, deden 

 de epiphtyten voornamelijk schade, doordat zij op de ruim- 

 te, welke anders de steunboom best alleen had kannen 

 gebruiken, parasiteeren. 



Zij kunnen echter ook nog op een andere wijze schade 

 aan den onderstam toebrengen van welker hulp zij gebruik 

 maken, om zich tot zulk een hoogte te verheffen, dat zij 

 volop van licht en lucht kunnen genieten. Men ziet- na- 

 melijk dikwerf en vooral bij Ficus-soorten, dat hier de 

 stengel van den epiphyt zich niet langs een rechten weg 

 naar boven begeeft maar een kronkelend pad volgt, dat in 

 vele bochten langs den stam naar boven gaat, en dikwerf 

 den stam met een of meerdere slingeringen omgeeft. 



In dit geval neemt de epiphyt de vorm van een klim- 

 plant aan, en door de later volgende diktegroei wordt diens 

 stengel voortdurend steviger en stijver, een ring welke 

 de epiphyt om den onderstam vormde zal dus met den 

 tijd in stevigheid toenemen en ten slotte een zekere wijdte 

 verkrijgen, welke niet voor uitrekking vatbaar is. 



Wanneer nu de epiphyt heeft gebruik gemaakt van een 

 nog jeugdigen boom, dan zal deze ook bij het meerderen 

 der jaren door den secundairen diktegroei in omvang toe- 

 nemen. 



In het begin zullen de slingeringen van den epiphyt nog 

 voldoende rekbaar zijn, om den steunboom te vergunnen 

 een dergelijke vergrooting van omvang te hebben. Hoe 

 ouder echter de epiphyt hoe steviger de windingen zijn, en 

 men ziet dan ook hoe langzamerhand de bast van den on- 

 derstam wordt ingedrukt op de plaatsen, waar de epiphyt 

 zich met haar ^stevige stengels bevindt. 



Volgen nu dé windingen van den epiphyt elkander slechts 

 dicht genoeg op, dan wordt de boom welke tot steun diende 

 ten slotte op verscheidenen plaatsen geringd. De bast 

 wordt aldaar samengedrukt en sterft ten slotte op zulke 

 plaatsen af, daar aan het vervoer van voedingsstoffen en 

 water een hinderpaal wordt gesteld, doordat de vaten en 



