in de bijzonder vuile omgeving der togé-chineezen heeffr 

 gezien, zal niet licht togé eten. Ten tijde van Rumphius 

 werd togé aan boord der schepen gemaakt en in het ein- 

 de der 18 e eeuw gebeurde dit nog. 



Volgens de „Index Kewensis" is de juiste naam onzer 

 plant Phaseolus Mungo L. en moeten de talrijke andere 

 namen als: Ph. radiatus L., Ph. minimus Rmph., Pli. kir 

 tus Retz., Ph. subvolubilis Hom , Ph. aureus RoxB^Ph. 

 riruJissimas Ten en Ph. humilis Hsskl., als verouderde 

 synoniemen beschouwd worden en vervallen. 



In China wordt katjang idjo veel aangeplant, men maakt 

 er daar een soort vermicelli van en gemengd met andere 

 boonensoorten verschillende koekjes ; de plant neemt in de 

 volksvoeding aldaar een voorname plaats in. 



De bekende „Yo-kan", die in Japan zeer gewaardeerd 

 wordt, bereidt men op de volgende wijze ; gedurende 24 uur 

 worden de boontjes geweekt in niet kalkhoudend water, 

 daarna laat men ze in water staan tot het een dikke massa 

 f puree) wordt, voegt er vervolgens de helft van het gewicht 

 aan suiker bij, laat ze kooken, en vermengt ze daarna met 

 agar-agar, als het mengsel nu koud wordt is de Yo-kan 

 is gereed. 



Ook de hier bekende togé wordt in Japan veel gegeten, 

 men noemt ze daar Moyashi, (oog en beenen). 



Een hier bij de inlanders zeer bekende plant is de z. g. 

 „Igname", de zeer groote knollen worden dikwijls gegeten. 

 Het zijn verschillende soorten van het geslacht Dioscorea, 

 waarvan er eenige hier op Java. in het wild voorkomenen 

 ook gekweekt worden. Het zijn slingerplanten met dikke 

 zetmeelhoudende wortels. Zij komen in alle tropische 

 landen voor, Miquel geeft er voor Ned. Indië 27 op. Zij 

 leveren de jams, bataten, ignamen of jamjammers, die als 

 spijsvoorraad gezocht zijn, omdat zij lang goed blijven. 



In het XIII 6 deel van de Mededeelingen uit 's Lands 

 Plantentuin, heeft Dr. W. G. Boorsma er een en ander 

 over geschreven, waaraan ik het onderstaande ontleen. 



