— 581 — 



de noordelijke deelen van San Luis Potosi „Yule" en in de 

 omgeving van Saltillo „ Jiguhite" (= onkruid). Hier en daar 

 wordt zij ook wel copalin genoemd. 



In het noorden van het Mexiaansche hoogland in de 

 steppen is de guayule algemeen verspreid. Men heeft 

 evenwel haar verspreidingsgebied overschat. Zeer waar- 

 is de oorzaak hiervan Parthmium incanum, waar- 

 mede men haar heeft verward, en die in dezelfde streken 

 in ^eel grooter aantal wordt aangetroffen. De laatst ge- 

 noemde plant bevat geen caoutchoucachtige zelfstandigheid. 



Toch blijft nog genoeg over voor de behoefte van een 

 aantal groote fabrieken. 



Wat de hoogteligging der guayule-streken betreft, zoo 

 liggen deze tusschen 900 en 1700 meters. Zoowel in 

 de vlakten als op de bergen, doch meer op laatstgenoemde 

 plaatsen komt zij voor. Deze kenmerken zich niet zel- 

 den door rotsachtige, veel kalk bevattende gronden. Deze 

 omstandigheid spreekt voor de geringe kieskeurigheid 

 van de plant. 



De guayule komt verspreid tusschen andere planten voor. 

 Zeer zelden overheerscht zij. 



Eene schatting van de gemiddelde opbrengst per H. A. 

 is moeielijk op te geven, aangezien de verspreiding van de 

 plant zeer uiteenloopend is en bovendien ook nog de grootte 

 der boompjes verschillen. 



In gunstige streken telde Dr. Endlich 30 tot 40 exem- 

 plaren per 100 □ meter ; hiernaar zouden zich dus 3000 

 tot 4000 planten op de H. A. bevinden. De grootte- en 

 gewichtsverschillen zijn zoo uiteenloopend, dat van som- 

 mige plekken soms 10 planten slechts 1 K.&. wegen, terwijl 

 in andere gedeelten weer boompjes worden aangetroffen, 

 welke tot 3 K.G. wegen. Gemiddeeld mag het gewicht 

 per plant op niet meer dan 500 gr. worden gesteld. 



De ramingen van guayule-voorraden van grootere uit- 

 gestrektheden varieeren tusschen 500 en 800 K.G. per H. A. 



Het geheele gebied, dat de belangrijkste vindplaatsen 



