schreef over onze huistuinen. Hij betreurde dat zooveel 

 lieve en fraaie planten, die wij in onze jeugd in de tuinen 

 kweekten zijn verdwenen, zij werden verdrongen door 

 vreemdelingen, die thans alles beheerschen. Tot de laatsten 

 rekende hij in de eerste plaats de knol-Begonia's, en het is 

 waar, overal treft men ze aan, zij ontbreken in geen tuin 

 en het kan niet ontkend worden, dat zij zeer mooi zijn. 



De gewone grootbloemige verscheidenheden waren ruim 

 vertegenwoordigd en al waren zij zeer mooi en al kon er 

 ook wel vooruitgang in bespeurd worden, opvallend was die 

 niet. Het waren de dubbelbloemige, ook weer door Sander 

 ingezonden, die zoowel in vorm als kleur, vooral in de 

 eerste in het oogvallende verfraaiingen vertoonden. De zeer 

 groote ronde zwaardubbele bloemen, met hare vreemde 

 tinten als gemskleurig, zeer licht rose, deden aan groote 

 anjelier-bloemen denken, andere zuiver wit, rose of rood gele- 

 ken op Camellia-bloemen, ze waren volstrekt niet kleiner, 

 want er waren er onder van 15 a 16 cm. middellijn. 



Van de mooibloeiende variëteiten van Anihuriiu» Schcr- 

 zerianum, Anclreanum en omatum waren mooie exemplaren 

 tentoongesteld. 



Onder de Conifeeren waren het de Araucoria's, waarvan 

 er jaarlijks duizenden in België gekweekt worden, die op- 

 vielen. A. excelsa, excelsa robusta en excelsa glauca waren in 

 aanzienlijke hoeveelheden in mooie exemplaren ingezonden. 



De oudere kweekers genoten bij de groepen Kaapsche 

 en Nieuw -Hollandsche gewassen, waarvan enkele fraaie 

 collecties te zien waren. Het is een oude mode, die weer 

 terugkomt, planten die men jaren moet kweeken en goed 

 verzorgen voor men er die groote exemplaren van krijgt, 

 die in het oog van den kenner zooveel waarde hebben, 

 waren in de laatste 25 jaren wat verwaarloosd. Nu zag 

 men ze weer in hun oude glorie, het waren planten van 

 10 — 15 en 20 jaren oud, modellen van zorgvuldige cultuur. 



W. 



