deel der plant met „bouillie bordelaise" te behandelen, en verder 

 overal nauwkeurig op te letten of de schimmel zich nog elders 

 vertoont. 



(The Gardeners' Chronicle, August. 9 1905.) tv. 



DE CEDERS VAN DEN LIBANON. 



Een der in de oude historie bekende Conifeeren-soort is de bo- 

 vengenoemde Ceder. Cedrus Libano Barr., Pinus Cedrm L. of 

 Larix Cedrus Mill. Zooals bekend is, treft men op den Libanon 

 nog slechts weinig exemplaren aan, hij is daar bijna uitgeroeid. 

 Er bestaan echter elders in Klein-Azië nog wel boomen van, zoo 

 o. a. in het gebergte op 9 1 /, uur rijden van Baalbek, op 1925 M. 

 boven de zee. Dit moet wel een der oudste Cederbos^chen zijn, 

 daar de boomen op 2000 a. 3000 jaren geschat worden. 



Zij groeien daar op een kalkbodem, die met een dikke laag 

 humus bedekt is; het zijn ware woudreuzen. Een der grootste 

 heeft op borsthoogte een omtrek van 14.56 M., dus een diameter 

 van 4.65 M. Volgens M. Alout (Histoire de Baalbek) moet er 

 zelfs een exemplaar zijn, of geweest zijn, van 17 M. omtrek. 



Het boschje bestaat uit 400 exemplaren, alle oude boomen van 

 geweldige afmetingen. 



Enkele taalgeleerden beweren, dat onder den hebreeuwschen 

 naam „Erez," waaronder de voor den tempelbouw gebruikte stam- 

 men genoemd werden, niet uitsluitend de Ceder, maar ook andere 

 conifeeren als: Cupressus, Taxus Juniperus verstaan werden. 



De Ceder van den Libanon gedijt in Zuid-Europa zeer goed, 

 zelfs in Zuid-Engeland groeit zij; in den Botanischen tuin te Kew 

 zag ik er eenige exemplaren van. Het oudste exemplaar in Eu- 

 ropa staat waarschijnlijk in den Jardin des Plantes te Parijs, het 

 is gekweekt uit zaden, die door den kruidkundige Tournefort in 

 1735 van den Libanon medegebracht werden. 



(Centralblatt fiir das Ges. Forstwesen dl. 7 1905.) w. 



