— 744 — 



goed gewasschen worden, daarop komt een laag sphagnum en eindelijk 

 worden de potten gevuld met het bovengenoemde mengsel, dat vast 

 aangedrukt wordt, daarna worden de planten er op gelegd, de 

 wortels uitgespreid en weer bedekt met het mengsel, zoo vast mogelijk. 



Sommige exemplaren waren wat groot ; teneinde deze goed te 

 bevestigen werd een stuk vlierhout in den pot geplaatst voor de 

 scherven er in kwamen, en nadat hij gevuld was, konden de 

 lange scheuten daar tegen aan gebonden worden. Ofschoon de 

 potten vochtig gehouden werden, moest er zorg gedragen worden, 

 dat de planten, zoolang er nog weinig wortels aan waren, niet te veel 

 water kregen ; eerst nadat er een krachtige groei ontstaan was kon 

 volop water gegeven worden. 



De stukken van de vliertakken in de potten bleken zeer nuttig 

 te zijn, het is ons voornemen in het vervolg in iedere pot waarin 

 C. Harrisoniae geplant is een dergelijke steun te plaatsen. 



De op deze wijze behandelde planten groeiden zeer goed en gaven 

 al spoedig fraaie bloemen. 



(The Gardeners' Chronicle, Oct. 7. 1905). w. 



OVER HET DUBBELWORDEN DER BLOEMEN. 



Een opstel over het dubbelworden der bloemen van Violieren en 

 dergelijke van den heer Rudolph is onlangs in Teysmannia gere- 

 fereerd. Over hetzelfde onderwerp deelt nu de heer Theulier fils 

 zijne ervaringen mede. Voor een groot deel zoekt hij het in de 

 soort van grond, waarin de planten, die het zaad moeten leveren, 

 groeien. Plant men in vruchtbaren, zwaar bemesten grond, dan ver- 

 krijgt men krachtige welig groeiende planten, die echter zaden 

 geven, waaruit weinig dubbelbloemige planten voortkomen, indien 

 men er echter weinig vruchtjes aanlaat bv. ongeveer een dozijn en 

 daaruit slechts de zaden, die in het benedenste deel voorkomen, oogst, 

 vermeerdert het percentage, dat dubbele bloemen geeft aanzienlijk. 

 Men komt zoodoende van 30 op 50 pCt. 



Op kalkachtigen bodem is de groei geheel anders, daar blijven 

 de planten kort en geven de zaden circa 45 pCt. dubbelbloemige, 

 behandelt men die planten echter op bovengenoemde wijze, dan 

 stijgt dit tot op 60pCt. 



{Revue Horticole, 18, 1905). w . 



