280 



Sunt fortasse, qui putent, huic desiderio jam ante multum tempus 

 esse satisfactum; sed aliter rem se habere in notionibus praesentibus ad re- 

 rum naturam applicandis apparet. 



Putarunt v. c. grana crystallina juxta posita Feldspathi, Quarzi et 

 Micae speciem constituere, quam vocamus Graniten; sed suntne haec fossilia 

 Feldspathi, Quarzi et Micae semper ejusdem mineralogicae speciei? In natura 

 Granitas invenimus aetatis diversae, qui diversarum formationum sint partes. 

 Suntne hi omnes inter se prorsus similes an diversas exhibent notas, licet 

 omnes adhuc tantum Granitae vocentur? Quaedam species saxa arenacea 

 appellantur, dum modo sint e granis minerarum conjunctae, sed etiamsi illae 

 e Quarzo vel alia minera constant, tamen saxa arenacea quocunque casu 

 vocantur, itaque nomen est vagum; et, quia ea, quae sub hoc nomine occur- 

 runt, sunt inter se diversa et diverso modo orta, accuratius definienda sunt. 

 Quaedam saxa arenacea ex. gr. antiquius et recens rubrum, quod dicitur, sunt 

 re vera formata e pluribus orologice diversis speciebus, quamquam est ten- 

 tatum iisdem notis ea comprehendere, quare descriptio characterum eorum 

 intelligi non potest. Eadem fere est ratio Syenitae, quern ferunt constare e 

 crystallis agglutinatis Feldspathi, Quarzi et Amphiboli, sed quaedam Syenitae 

 species constant ex Orthoclase et Oligoclase, dum aliae e Labradore constant, 

 quae omnia vocabulo Feldspathi comprehenduntur. Hoc in multo pluribus 

 speciebus ostendere possumus, sed quia haec res infra per se patebit, satis 

 jam videtur dictum, ut probemus necessariam esse recognitionem, quam 

 supra memoravimus. Oportet tamen afferre aliquod documentum, quod 

 probet re vera phaenomenorum descriptione homines in errorem posse in- 

 duci, quod ex praesenti scientiae statu consequens est. Inter talia documenta 

 nullum videtur potius afferendum, quam descriptio a Leop. v. Buch propo- 

 sita stratorum circa Christianiam Norvegiae, in qua olim Geognosiae cultores 

 multum haerebant. Auctor, postquam quaedam ad naturam regionis pertinen- 

 tia commemoravit, ex his omnibus concludit Syeniten zirconicum heic esse 

 sax urn recentissimum, subterque eo esse Graniten supra sax u in calcarium 

 transitionis petraefacta ferens positum, subter eo Schistum siliceum, sub eo 

 Schistum argillaceum Wackae griseae similem, sub eo Schistum argillaceum 

 cum calce nigra Orthoceratitarum alternantem, denique sub eo rursus Gra- 

 niten. Subter hoc Granite L. v. Buch putat denuo latere Schistum argilla- 

 ceum et saxum calcarium hisque transitionis formationem finire, ea enim 

 excipere Gneissum. quod putat esse substratum commune sedimentorum in 

 Septentrione*). Auctor tamen ad haec omnia dubitationem quandam inter- 

 posuit de characteribus specierum saxi, estque illud praesertim magni momenti, 



*) Reise durch Norwegen und Lappland von Leop. v. Buch 1 Th. p. 141. 



