38* 



munus philologiae multum habet et momenti et delectamenti, eoque, recen- 

 tiore maxime tempore, positis jam pridem initiis fulti egregie fundi sunt, 

 qui hanc sibi partem disciplinae sumpserunt. Quae quidem pars quum pos- 

 sit quodam modo a ceteris disjungi et separatim tractari, tamen Lexicogra- 

 phorum muneri redius subjungitur, cui materiam suggerendo viam praemu- 

 nit; nec vero quicquam efficiunt illi, qui Synonymici vocantur, quod non 

 postremo in ditionem cadat illorum eorumque muneri ohm profuturum sit. 



Neque hoc loco praetereundi sunt ii, qui Antibarbari vocantur. Ho- 

 rum quidem non esse proprium ac suum quendam inter philologos ordinem 

 locumve nec eos directo, ut ita dicam, antiquarum litterarum studiis pro- 

 desse, manifestum est: nam quod in Synonymicis recte, ut opinor, nuper 

 contendi, idem in hos transferri potest, quidquid perficiant, id hujusmodi 

 esse, quo maxime adjuvetur opera Lexicographorum. Horum enim est non 

 solum singula colligere vocabula eaque interpretari, sed etiam exquirere ac 

 demonstrare, quid in quaque re inter singulas linguae litterarumque aetates 

 differat et quae fuerit temporibus aliis alia sermonis ipsius forma et quasi 

 facies. Et in hoc quidem genere multa sunt, quae Antibarbari iis offerant 

 ac porrigant. Sed tamen pars est aliqua eorum, in quibus illi versantur, 

 ipso instituto supervacanea quaedam et nullius fere commodi: segregationem 

 dico expulsionemque eorum vel vocabulorum vel formularum loquendi, 

 quae, contra sermonis Latini usum ac consuetudinem, in libros optimorum 

 etiam scriptorum recentioris aetatis irrepserint: qui scribendi festinatione 

 celeritateque in loquendi pravitatem inciderunt, id quod fit fere in prae- 

 lectione, in disputatione, in oratione, in animadversione, in commentario 

 ejus generis, quas dicimus notulas, quae verbis scriptorum ad illustrandum 

 subjunguntur. Talia segregandi laborem ideo putaveris supervacaneum esse 

 quodam modo, quod si quis Latine dicere vel scribere velit, etiamsi nemo 

 moneat, tamen debeat intelligere, alia ipsi nulla arcessenda esse subsidia, 

 quibus utatur, quam quae in ipsa lingua litterisque Romanorum vere insint 

 quaeque incorrupta sermonis integritas commendet. Bene enim scripta i. e. 

 vere Latina legendo, quae recta sunt, cognoscere ac percipere licet, nee 

 qui prava non discit, ea dediscere cogitur. Sed tamen necessaria quodam 

 modo facta est antibarbarorum opera, quoniam leguntur multa et vero le- 

 genda sunt, quae sint post aetatem Romanorum scripta. In quibus quo 

 ingeniosius iiberiusque versati sunt, qui scripserunt, hoc magis ab ilia exem- 

 plo comprobata Latini sermonis consuetudine discesserunt; neque id mirum. 

 Taedium enim adferebat sollicite imitandi cura. Nam quae constant sola imita- 

 tione, in iis minime locus est ingenio. Abducit autem ab ratione antiquitatis 

 etiam res eas, quae veteribus fuerint ignotae, ipsorum sermone exprimendi 



