387 



et hoc modo suo quodam opere industriain adjuvent Lexicographorum; nec, 

 qui »palaestras Ciceronianas« conscribent, id maxime spectabunt, ut perfectos 

 efficjant scribendi artifices, sed ut mentis aciem oculorumque acuant adole- 

 scentium antiquae doctrinae studiosorum eosque ad scriptores veteres Iegen- 

 di prudentiam, diligentiam, sagacitatemque adducant atque instituant*). E|X 



°) Scripsit nuperriirie in «Nordisk UniversitetsSkrift, haft. 2 J. G. Ek, Eloquen- 

 tiae et Poesis Professor Lundensis: «Ett votuin i fragan om Classicitetens forfall. » 

 Haec legens vehementer laetabar, quod plurirna ex iis, quae jam dudum ipse senti- 

 rem, illius Viri judicio, ut videbam, essent comprobata. Sunt tamen loci duo, in 

 quibus ab illius seutentia paullulum mea discedit opinio. 



Is, de iis rebus disserens, in quibus etiamuuin lingua Latina vel possirnus uti 

 vel debeamus, quum alia, turn haec habet: «F6ljaktligen aterstar af samtliga philolo- 

 sriens lmfvudrikthina-ar ins-eating mer an blotta och bara hernieneutiken, sorn fullt 

 lainpar sig for en behandling pa samma sprak, hvarpa texten ar affattad. Men af- 

 ven der tvingas man, for att gora sig fullt begriplig, ofta att forklara sjelfva forkla- 

 riugen genom anforande af ett och annat mycket betecknande ord eller uttryckssatt 

 fran modersinalet. Och afven for commentatorn kan utlaggningen af den antika tan- 

 ken i dess forhallande till nutidens veteuskapliga standpunkt (och sadana jemforel- 

 ser finnas naturligtvis manga) blifva besvariig nog, hvarfore ocksa i nyare tider en 

 och annan mycket fortjenstfull commentar blifvit pa bearbetarens modersmal affattad. » 

 — — « Vi medgifve likviil att commentarier till latiuska forfattare ur mera an ett 

 ska.1 heist bora vara pa, Latin, nemligen for det forsta i anseende till den brokighet, 

 som skulle uppkomma genom blandningen af textens Latin och bearbetarens Sven- 

 ska, Tyska o. s. v. for det andra i anseende till den nyttiga tankeanstrangning, som 

 en pa Latin affattad commentar af larjungen krafver, och hvilken, om commentatorn 

 gjort sin sak val, kan for larjuugens utbildning till philolog vara tillochmed verk- 

 sammare an sjelfva texten. Den gamla tanken kommer oss nemligen vida narmare 

 och tilltalar oss mer, om ocksa pa annat sprak uttryckt, nar den for oss reflecteras 

 af en till tiden narmare liggande uppfattning. Deremot ger den pa modersmalet 

 affattade commentaren alltfor litet anlednina: till ea;et arbete ocb befordrar saledes 

 • en forderflig lattja. » 



Fatetur igitur, ne hermeneuticis quidem, quos liceat appellare, linguam Latinam 

 satis esse locupletem, cui sententiae lubentissime accedo idque pro mea certe parte 

 apposuerim, etiamsi lingua ilia in opere hermeneuticorum ad res ipsas, quae insunt 

 in scriptis veterum, declarandas et illustrandas optime adhibeatur, earn tamen minus 

 valere ad explicanda vocabula eoriunque vel similitudines vel dissimitudines consti- 

 tueudas, in quo opere diligentissime versari debent ii, qui sunt adpellati Diacritici. 

 Nam in una eademque lingua insunt quidem voces eae significatione consimiles, quae 

 synonyma appellant Grammatici: quae in magna sane similitudine significationis ta- 

 men aliquid habent dissimile. Sed vocabula, quae sint ejusdem inter se similitudinis, et 

 prorsus idem sigiiificent, quod alia vocabula unius alicujus linguae, ea non sunt in eadem 

 lingua quaerenda, sed arcessenda ex alia. Qua de causa non temere quis conten- 

 derit, Graeca scripta facilius factu esse Latine interpretari et commentario persequi, 

 quam ipsa Latina. Sed quod infra de ilia in contextu serinonis ex duarum conjun- 



