389 



Sed utcumque haec erunt, mihi quidem persuasissimum est, studia 

 ilia et via ac ratione posse et prospere utiliterque suscipi atque coli idque 

 ita, ut defendi queat iisque etiam, qui erudiendi istud negotium videlicet 

 maturatura velint, si rem perpenderint, probari vel summa in his studiis turn 

 docendi turn discendi diligentia. Sic ne maxima quidem intentissimaque in lit- 

 teris antiquis docendi cura pro »quodam inani circa verba studio« habebi- 

 tur, nisi si consumatur in eo, quod aut plane assequi nemo possit, aut 

 non ita possit, ut molestiam laboris studiorum fructus compenset; nec posita 

 in eo, quod ad accuratam litterarum cognitionem ipsamque scientiam doctri- 

 nae pertineat, contemnetur umquam aut irridebitur. 



tremum studiorum, sed subsidium pono, magis pertinere ad aetatem eorum, qui in 

 Gymnasiis exerceantur, quam ad eoruro, qui ad subsellia Academica admissi ad per- 

 fectionem scientiae incumbant, tamen, quoad exercitationes scribendi in curriculo 

 Academico ipso, studia adjuvandi causa, maximo cum fructu si non adbibentur, at 

 adhiberi possunt. si quidem illis vel mentis vel oculorum acies acuitur ad percipieu- 

 dum, quidquid est apud veteres scriptores in quovis genere cognitu difficile; scri- 

 bendi illas exercitationes, sive in solo usu positae erunt sive in specimine edendo, 

 quo, quasi supplemento cognitionis, discipulorum eruditio accuratius certiusque ex- 

 quiritur, litterarum studiosis iu Academia nequaquain remiserim. 



Die autem, quum dicit se, si liceret, libenter remissurum, de scribendi periculis 

 adolescentium nostrorum sic disserit: »Icke derfore, som skulle i medeltal dictionen i 

 dessa examenschrior vara just mycket samre nu an den var for 50 ar sedan, men 

 den bade var da ocb ar annu dalig nog — isynnerhet da derjemte i betraktande 

 tages det triviala innehallet — for att icke fortjena att framlaggas sasom ett oifent- 

 ligt prof med thy atfoljande ansprak pa ett slags classicitet.c Intererat cognoscere, 

 quo factum esse crederet, ut ilia bene scribendi laus, si umquam fuit, in disci- 

 pulis jamdiu senesceret? eorumne ipsorum culpa, an aliorum? naturaene vitio, 

 an institutionis ? Ac licet quaerere, utrum enitendum censeat, ut, quae exercendi 

 causa suscipiuntur ab adolescentibus scriptiones, melius instituantur, an, quod fieri 

 id non possit aut, si possit, nihil prosit, idcirco deserendas illas tollendasque? Sed 

 haec hactenus. Is quidem locutus est de eo scriptionis genere, quod in sententia 

 ahqua exphcanda versatur; cui scribendi gerieri — ut, quod sentio, ingenue fatear 

 — non soleo multum tribuere, quoniam chriam, quae dicitur, nec ad parandam scri- 

 bendi facultatem, nec ad probandam, tarn bonum inveni adjumentum, quam scripta 

 Suecana in Latinum sermonem vertendi operam; quo genere exercitationis vel solo, in 

 omni discentium cujusvis aetatis quasi stadio, si per leges liceret, contentus ego essem. 

 Siquidem chria ilia maturioribus etiam nimis habet difficultatis, quum, qui scribent, 

 non solum verba curare, sed etiam, quid dicant, excogitare cogantur; in studio autem 

 vertendi, quo firmantur vires animi, non franguntur, et mentis exercendae et indu- 

 stria assuescendi satis amplus est locus, quoniam sine magna diligentia fieri non 

 potest, ut quis, quae sint ad vertendum proposita, accurate, proprie, Latine verbis 

 exprimat: et in hoc iis, qui in Latine scribendo exercentur, meo quidem judicio posita 

 sunt omnia. 



51 



