390 



Hoc modo litterarura illarum studia et sui juris exsistent et semper 

 vigebunt. Damni quidem id fortasse contrahent, ut, id quod supra exspe- 

 ctandum magis quam dolendum indicavimus, minuatur nonnihil numerus 

 eorum, qui ad scientiam illarum incumbant; sed contra id facient lucri, ut, 

 explosa inanium rerum sollicitudine studioque omni ad normam rectae ra- 

 tionis revocato, in litterarum illarum ipsiusque linguae cognitione plus plus- 

 que proficiatur et meliores etiam paullatim evadaut ii, qui ad id genus do- 

 ctrinae animum adjecerint. Ita de alieno jure nihil ilia usurpabunt, de suo nihil 

 remittent; atque erit in his etiam studiis probitas ilia praeclara et ipsis 

 quoque perutilis. Et hac quidem haud sane violenta studiorum quasi in- 

 stauratione statuque mutato meliore jam loco erunt litterae ipsae: in quibus 

 quamquam non omnes omnino doctrinae studiosi praecipuam ponent curam, 

 tamen, quod majus est et ad studii universi fortunam valentius, illarum stu- 

 diosi jam jamque erunt conscii, quae in illis sit virtus, quae praestantia, 

 qui locus earum, qui velut fines consecrati, quibus nequeant expelli; et 

 quae olim litterae in levissimis quibusque rebus vilissimisque exornandis ac 

 decorandis adhibebantur, posthac propter se ipsae et, ut rei gravitas di- 

 gnitasque postulabit, ingenue et serio colentur. 



Sed forsitan quis quaesiverit, num sperare liceat apud nos quoque 

 fore, qui ad scientiam antiquitatis veterumque doctrinae omnis aliquid de 

 suo conferant? an nostri homines, de incremento philologiae antiquae se- 

 curi, nihil aliud agent, quam ut, quae invenerint exteri aut inventa per- 

 fecerint, assumant sibi atque annotatione quapiam persequantur? Et quum 

 apud vicinos, qui nobis sunt vel terrarum situ vel gentium cognatione fini- 

 timi, Vir ille ingenio ac doctrina excellens et sui celebritate nominis et 

 discipulorum nobilitate ostenderit, sub septentrionali etiam coeli plaga nasci 

 ingenia, quae in illo litterarum genere minime sint inferiora iis, quae pro- 

 piore sole quasi nutriuntur, Suionumne gens sola careat hominibus, qui idoneis 

 ad tantum decus aemulandum praediti sint animi ingeniique virtutibus, nec 

 aliud opus nostratibus relictum, quam ut, quae peregrina atque aliena sint, 

 faciant sua haereditatisque quodam jure vindicent? 



Idonea non defuisse nec defore ingenia, eo magis confidere licet, 

 quod ex hoc popuio fuerunt, qui praeclara industria et opere nonnullo edito, 

 tanquam verecundo exemplo, fidem fecerint, nostrates etiam ut in iis disci- 

 plinis, quae sunt in pervestigatione naturae positae, ita in studiis litterarum 

 antiquarum posse cum exteris hominibus arte ingenioque quodam modo conten- 

 dere. Sed talia non poterunt ingenia iis excoli temporibus, quibus qui ma- 



