480 



III. Fiscliero et Meyero Glyc. asperrima Fisch. non 

 solum speciem propriam , a Ghjc. uralensi Fisch. distin- 

 guendam, verum etiam subgenus proprium (Arlhrocar- 

 paeam) sistit. Glycyrrhiza collectionis Schrenkianae ad 

 fl. Tokkrau et lac. Alakul lecta leguminibus falcatis, 

 moniliformibus, inter semina constrictis, glabris, inerrai- 

 bus, eglandulosis instructa est et in icônes Pallasianas 

 Glyc. asperrimae prorsus quadrat, e contrario Glycirrhi 

 za a cl. Schrenk ad lacum Alakul lecta leguminibus la- 

 tioribus, quara in Glyc, asperrima typica, falcatis, linea- 

 ribus, inter semina non constrictis, glandulosis, echina- 

 tis et puberulis gaudet et cuin Glyc. uralensis Fisch. spe- 

 ciminibus Turczaninowianis, ad fl. Argun decerptis, ad 

 amussim congruit. Praeterea autem in herbario Schren- 

 kiano adsunt Glycyrrhizae exemplaria ad fl. Saryssu le- 

 cta, quorum legumina aeque angusta, atque Glyc. asper- 

 rimae, inter semina autem minus constricta, parce pube- 

 rula nec non glandulis echinisque raris conspersa. Itaque 

 vix est quod dubitem formas has omnes in unam spe- 

 ciem conjungendas esse. Specimina Schrenkiana ad Glyc. 

 asperrimam a me relata variant praeterea herba glabra 

 vel pubescente, magis minusve echinato-scabra veî laevi, 

 bipollicari vel sesquipedali, — stipulis modo foliaceis et 

 persistentibus modo marcescentibus et deciduis, — pe- 

 rianthis glabro vel pubescente, inermi vel echinulato, 

 glanduloso vel eglanduloso, — ovariis nunc glabris et 

 eglandulosis, nunc glabris et dense glandulosis, nunc pu- 

 berulis et eglandulosis, nunc denique puberulis et dense 

 glandulosis. Inter formas has omnes limites certos nul- 

 los reperio. A Glyc. glandulifera Waldst. et Kit. species 

 nostra non recedit nisi foliolis foliorum superiorum con- 

 stater latioribus, racemis brevioribus et legummibus exi- 

 mie falcatis. 



