âS5 



(ÛDLVL u e r c u s. 



Î295. Qu. sessiliflora. Qu. Robur. Fl. t. c. II. n. 1912, In 

 montium demissiorum sylvis promiscue cum Qu. pu- 

 bescente. Tat. Emen , Peled. ïolia basi paru ni cu- 

 neata iltrinque giaberrima; glandes omnino sessiies. 



*1296. Qu. pedunculata. Fl. t. c. II. lit. n. 1914. In mon- 

 tibus aîtioribus sylvas constituit. Hujus speciei est 

 amplissima Quercus juxta pagum Bujuk Syren cres- 

 cens de qua Pallasiûs in nov. it. 2. p. 117. — No- 

 strae pedunculi tenues folio parum breviores glande 

 una vel duabus remotis onusti, qiio conveniunt cum 

 gallica, ingrica et charcoviense, cujus specimina com- 

 municavit Cl. Tschernajef sub nomine Qu. tardiflorae 

 quippe quae toto m en se serins florere incipit. Kio- 

 viensis a D. Basiner missae, quam incolae Qu.hye- 

 malem (3%imuiû ày6z) vocant ob folia sicca per totam 

 byemen manentia, pedunculi foliuui aequant vel ex- 

 cedunt. Alterae kiovensi quae Qu. aestivalis f^mmuiiï 

 dyfàj audits nec in Tauria mihi visa est, folia jam 

 aùtumno cadunt, pedunculi brèves ad summum u ra- 

 ciales , crassi, glandulis 2 — 3 approximatis. Forte 

 , specie distinctae sed in foliorum forma nullum inve- 

 nio discrimen, neque petioli iongitudo constans; gîan- 

 dium forma etiam perquam variabilis. Qu. peduncu- 

 latae hiemali kioviensi similis Qu. pedunculiflora C. 

 Koch, quam e Constantinopoli liabeo, sed foliis sub- 

 tus, praesertim ad axillas pubescentibus salis ditîert 



1297. Qu. pubescens. Fl. t. c. II. III. -n. 1915. In Tauriae 

 praesertim meridionalis sylvis primo vere gemmis ru- 

 bentibus dignoscenda, lata zona rosea montium la- 

 tera cingit, supra quam altéra zona Qu. pedunculatae 

 M %. 1837. : ' 25 



