LXXVIII. MORPHOLOGIA. 



Spiloma recedit excipuli defectu. Comrnunis ha- 

 ruin formarum caussa sunt vicissitudines in me- 

 dio cingente nimis acutae; quo infervescente cito 

 in pulverem subtilem solvuntur apothecia v. c. 

 jn saxis calcareis soli infestis QSpi/oma reticula* 

 ium Chaub.), lignis & corticibus exaridis QConio* 

 carpon nigrum ex p. Dec); hinc praecipue ia 

 calidis regionibus obviae sunt, in summo septen- 

 trione deficientes. Solo vero passim inundato aut 

 irriguo apothecia evadunt scabrida, subpulveru- 

 lenta, pejus evoluta floccosa 16), ad nematum 

 naturam accedentes, ut pro apotheciis viviparis 

 haberi possint. Anamorphosibus hypothailinis tam 

 similes sunt, ut saepe a^gre dignoscantur. Sic a- 

 namorphosis apotheciorum ad hypothalii revergit. 



§. 32. Quamdiu morphoseos & anamorpho- 

 seos proles non distincta, ciare percepta & sobrio 

 modo explicata, frustraneum omne systematicum 

 studium, quod dubiis tantum principiis, suspenso 

 gradu, quasritur. Nam quod in observatione in- 

 definitum & yagum, in constructione fallax & in~ 

 fidum est. Lichenurn anamorphoses minus for- 

 san numerosas, saltim versiformes, quam adhuc 

 inferiorum familiarum vibrationesj tarnen syste- 

 matis ariadneum filum, nec mere ingenii ense, 

 nec comtemplatus solum nisu extricandum, adrno- 

 dum xnnodarunt. Hic locus raaxime conveniens 

 videtur ad primaria systematis Lichenum funda- 

 menta inquirenda. Haec ab apotheciis pendere 



16) H. 1. Spiloma tuberculosum Engl. Bot., SpiL ver~ 

 rucosum FJ. &c. Similes forraae in rupibus udis Scandi** 

 navias non raro cum anamorphosibus hypothalli prope 

 connexae. Indicationem hujus status sistunt apothecia di- 

 sco scabroso, quae itidem alDnormia sunt. Cfr. Liecid, — • 

 Spiloma microclonum optimum ex ascis Stictid. paral- 

 lelce locis udis parifcer protruditiir* 



